مى‌گويند: در دهه سوم قرن بيستم ميلادى برابر با دهه پنجم قرن چهاردهم هجرى قمرى بعضى از شركت ها و مؤسسات اقدام به صدور و توزيع كارت هايى عمومى بين مردم كردند كه در مقابل بنزينى كه به آنها فروخته مى‌شد، پرداخت مى‌گرديد و به موجب آن، پرداخت پول بنزين را از سوى مردم ضمانت مى‌كردند؛ بدين نحو كه بدهى هاى آنها را در تاريخ هاى سررسيد پرداخت كنند.

سپس روش كارت ها از سوى بانك ها و مراكز مالى مهم به قدرى فراوان شد كه بعضى از انواع آن جهانى گرديد و محدود به كشور خاصى نشد؛ تا آن جا كه بعضى ازمؤسسات براى ايجاد رابطه بين صادر كننده كارت و قبول كنندگان آن به وجود آمد، بدون اين كه اين مؤسسات در صدور كارت و پرداخت پول كالاى خريدارى شده يا عوض پولى كه به وسيله كارت پرداخت شده بود، دخالتى داشته باشند.

بى ترديد اين كارت ها، با تمامى انواع آن، نقش بزرگى در اعطاى تسهيلات متنوع به