اگرچه استدلال به آيات قرآنى، به لحاظ نوع احكام شرعى كه دربحث هاى كتاب مطرح مى‌گردد، كمتر به چشم مى‌خورد، امّا مؤلّف هر جا دليل قرآنى وجود داشته باشد، ضمن مطرح كردن آن و بيان وجه دلالت، به اشكالات نيز پاسخ مى‌دهد. مانند بحث نجاست خمر كه آيه ٩٠ از سوره مائده را دومين حجّت قول مشهور،پس از اجماع، ذكر مى‌كند و مى‌گويد:

والمحتجّ بها من الاصحاب كثير؛ منهم المحقّق و العلامة.

سپس درمورد دلالت آيه دو صورت را بيان مى‌دارد.

٢.٣.٣. روايات

تعامل شيخ حسن با روايات فقهى از جنبه هاى مختلف قابل بررسى است كه اتّفاقا نتايج علمى بسيار دقيقى نيز در پى خواهد داشت. امّا به دليل محدوديت اين نوشتار، تنها دو جنبه مهم رااز آن ميان پى گيرى و بيان مى‌كنم.

الف) بحث هاى سندى

خوب است ياد آور شوم كه صاحب معالم در رجال، مبانى ويژه اى دارد، كه به مقتضاى آن،در فقه او و استدلال به اخبار نيز تأثيرگذار است. از آن جمله،معروف است كه او تنها حجيّت اخبار صحيح و حسن را مى‌پذيرد.

و حديث صحيح را اين گونه تعريف مى‌كند كه شهادت شرعى برصحّت آن قائم باشد؛ يعنى برهريك از راويان حديث دو نفر عادل، حكم به عدالت كرده باشند. (٢٠)

همين مبنا درفقه او نيز مشاهده مى‌شود؛ جزآن كه او كتاب منتقى الجمان را با هدف

(٢٠) همان،ج١،ص٣٨،مقدّمه تحقيق.