اين دو فرض، سرشاخه هاى اصلى هستند و هريك به شاخه هاى متعدد تقسيم مى‌شوند. بررسى اين شاخه ها نظر به تاريخ و تطوّرات آن را تخصّصى و در عين حال آسان مى‌كند. كسانى كه بررسى تطوّر تاريخى را كلاف سردرگمى مى‌بينند و مطالعه دراين زمينه را دشوار و بى حاصل مى‌بينند با دريافت و بهره گيرى از شاخه بندى زير مى‌توانند تحولى را در مطالعات تاريخى خويش تجربه كنند.

فرض اوّل: واژه به سبب متداول نبودن درعرف حاضر، تبادر عرفى نسبت به آن درميان نباشد. اين فرض، خود به دو دسته تقسيم مى‌شود:

ا. مواردى كه اهل لغت درمعناى واژه اختلاف داشته باشند. حكم اين دسته آن است كه نمى توان به تفسير و اصطلاح فقيهان نسبت به واژه دلخوش داشت و ديدگاهشان را معتبر شمرد، هرچند كه بر اين اصطلاح ميانشان اتفاق به چشم آيد، بلكه بايد كوشيد معناى مورد نظر امامان(ع) را كشف و احراز كرد.

شهيدصدر واژه«سؤر» را از زمره اين دسته برمى شمرد و به ضرورت احراز معنايى كه امامان(ع) از آن داشته‌اند، تأكيد مى‌ورزد و مى‌نگارد:

سؤر واژه اى غامض است؛ زيرا درعرف حاضر متداول نيست تا بتوان حدود مدلول اصلى آن را كشف كرد. قرار گرفتن اصطلاح فقيهان بر اين كه هرچه جسم حيوان به آن برخورد، سؤر است، تا وقتى كه وجود اين اصطلاح درزبان امامان(ع) احراز نشده باشد، موجب حمل لفظ براين معنا نمى شود و تعريف هاى اهل لغت دراين زمينه از نظر گسترده بودن يا تنگ بودن دامنه