فقه اهل بیت علیهم السلام - فارسی - موسسه دائرة المعارف فقه اسلامی - الصفحة ١٨٣
برخى از احكامى كه شيخ، اين آيه را مستند آنها قرارداده عبارتند از:
١. جواز مسح بركفش يا جوراب درحالت ضرورت و ترس برنفس. (١٩)
٢. درمورد زنى كه در فرج خود جراحتى دارد كه بهبود نيافته و خون قطع نمى شود، حكم به جواز نماز با همان حالت مىكند و وضوى او باطل نمى شود و درحكم مستحاضه نيست. مىگويد:
دليل ما، اجماع فرقه اماميه است و اجماع ايشان حجّت مىباشد؛ همچنين آيه {و ما جعل عليكم فى الدين من حرج} است كه يعنى [ خداوند دردين] تنگنايى قرار نداده است و در واجب كردن اين امر نهايت تنگى و مشقّت است.
٣. هنگام ضرورت، مىتوان نماز واجب را برپشت مركب به جا آورد. (٢١)
٤.كسى كه از سجده ناتوان است، اگرچيزى كه مىتوان برآن سجده كرد برايش بلند شود و بر آن سجده كند، جايز است. (٢٢)
٥. اگر بر زمين بول كنند، اين گونه تطهير مىشود كه آن قدر آب برآن بريزند كه بيش از بول بوده و بر آن غالب باشد و مزه و رنگ و بوى آن را از ميان ببرد. دراين صورت، هم آن محل پاك مىشود و هم آب وارد برآن، و نيازى به كندن آن مكان و برداشتن خاك آن نيست. (٢٣)
(١٨) حج، آيه ٧٨.
(١٩) خلاف، ج١، ص٢١٣.
(٢٠) خلاف، ج١، ص٢٥٢.
(٢١) خلاف، ج١،ص٣٠٠، كتاب الصلاه.
(٢٢) خلاف، ج١، ص٤١٨ـ٤١٩.
(٢٣) خلاف، ج١، ص٤٩٤.