در ادامه نمونه هايى از برداشت هاى فقهى شيخ از آيات شريفه را، جهت بهتر روشن شدن موضع وى دراين خصوص و نيز ابزارهايى كه او در استدلال به آيات به كار مى‌گرفت، مى‌آوريم:

مى دانيم كه يكى از اقسام عبد و كنيز، «مكاتب» خوانده مى‌شود. بدين معنا كه مولى قرارداد كتبى مى‌بندد اگر غلام فلان مقدار مال را به وى داد، او را آزاد كند، و به تناسب آن مقدار تعيين شده، هرقدر به مولى بدهد، به همان اندازه آزاد خواهد بود. دليل قرآنى جواز چنين قراردادى آيه ٣٣ سوره نور است:

{ والّذين يبتغون الكتاب ممّا ملكت أيمانكم فكاتبوهم إن علمتم فيهم خيرا ؤاتوهم من مال اللّه الّذي آتاكم} ؛

از ميان غلامانتان، كسانى كه مى‌خواهند با قرارداد كتبى خود را آزاد كنند، اگردرآنان خيرى مى‌يابيد، قرارداد بازخريد آنها را بنويسيد و از آن مالى كه خدا به شما داده است به ايشان بدهيد [ تا خود را تدريجا آزاد كنند].

يكى از بحث ها و اختلاف ها ميان فقهاى مذاهب، معناى «خير» درآيه است.

برخى آن را به وثاقت و امانت دارى تعريف كرده اند و برخى توان به دست آوردن مال

(٥٠) خلاف، ج٣، ص١٢٥، مسأله ٢٠٩.
(٥١) مانند خلاف، ج٣، ص١٤١، ١٤٥ ، ١٤٦، ١٥٧، ١٦٣، ١٦٧، ١٧١، ١٨٢، ١٨٧، ٢٠٤، ٢٠٧، ٢١٠، ٢١١، ٢١٥، ٢٣٣، ٣٣٥.