دراين مورد تنها برخى از عامه مخالفت ورزيده‌اند. بعضى گفته اند: اگر نجاست پنهان باشد، بايد به دنبال جاى آن بگردد و آن را بشويد و بعضى ديگر گفته اند: همه لباس را آب بكشد. (١٦)

گاهى منبع ذكر نظريات فقهى عامّه را نيز ذكر مى‌كند كه معمولا كتاب خلاف و منتهى‌المطلب است. (١٧)

درميان كسانى كه زياد از آنها نقل قول كرده و به آراء آنها توجّه شايانى دارد، پدر بزرگوارش، شهيد ثانى است و با احاطه اى كه به مبانى فقهى وى دارد، چه بسا به مناقشه اقوال او برمى آيد.

ديگرى مقدّس اردبيلى است كه از او به «شيخنا المعاصر» تعبير مى‌كند. (١٨)

٣.٣.بيان ادلّه و مناقشات

صاحب معالم پس از بيان اتفاق و اختلاف درحكم بيان شده،به استدلال مى‌پردازد. شيوه او در استدلال بردوپايه استوار است:

الف) طرح ادلّه مخالف و مناقشه و رد آن؛

ب) طرح ادلّه قول مطلوب.

وى معمولا ادلّه طرف مقابل را درضمن بيان عبارت ها يا ديدگاه هاى آنها ذكر مى‌كند و پس از بيان همه ديدگاهها، به مناقشه درآن ادلّه مى‌پردازد. گاهى نيز طرح و مناقشه درادلّه طرف مقابل پس از استدلال بر ديدگاه مطلوب، صورت مى‌گيرد؛ مانند مسأله نجاست آب چاه با ملاقات نجس. (١٩)

دراين قسمت بهتر است قدرى راجع به نوع ادلّه صاحب معالم و برخى از نكته هاى

(١٦) همان.
(١٧) مانند ص٨٠٩،مسأله ٣ و ص ٨١٣، مسأله ٦.
(١٨) مانندج١،ص٣١٩.
(١٩) همان،ج١،ص١٧١.