همه عوامل فوق موجب شد كه شيخ علاوه بر تدوين و تنقيح علم اصول و تحكيم مسائل آن، به صورت عملى نيز در استنباط احكام و استدلال برفروع فقهى، نسبت به برخى از ادلّه عنايتى ويژه مبذول دارد كه عبارتند از:

١. گسترش دامنه استدلال به آيات شريفه؛

٢.توجّه به اجماع به عنوان يكى از ادلّه احكام؛

٣. توسعه ادلّه روايى و رشد فقه استظهارى.

فقه شيخ و نوآورى ها و دست آوردهاى آن را مى‌توان زاييده سه اصل فوق دانست كه او هرسه را با هم در نظر مى‌گرفت و حركتى تناوبى و رفت و برگشت به هر سه داشت. ما اين سه اصل را به هرمى تشبيه مى‌كنيم كه رأس آن را آيات قرآن و دو گوشه ديگر را اخبار و اقوال فقها(اعمّ ازاماميه و عامّه) در برمى گيرد، و عامل ناظر بر استناد به هرسه، ضروريّات عقلى است.

از ويژگى هاى بسيار مهمّ فقه شيخ ـ كه آن را نسبت به مكاتب فقهى پيش از وى ممتاز كرده، و تاحدود زيادى نيز مى‌توان آن را متأثّر از مكتب شيخ مفيد قلمداد كرد ـ آن است كه او به هرسه اصل فوق، با هم توجّه داشته و معمولا يكى را فرو نمى‌گذارد تا به ديگرى بپردازد. وقتى كه اخبار را مورد استناد قرار مى‌دهد، توجّه دارد اگر خبرى برخلاف صريح آيات قرآن است، آن را از درجه اعتبار ساقط كند و اگر به آيه اى استناد مى‌كند، مقيّدها يا مخصّص هاى آن را دراخبار، مورد توجّه قرار دهد. و بالاخره درهر دو مورد به اقوال اماميّه و عامّه توجّه كرده و ملزم است برخلاف اجماع طايفه اماميّه حكمى ندهد. هرچند