درهر صورت به خاطر عمروبن سعيد روايت مردود است؛ چون اگر چه او فطحى نيست، امّا مجهول است؛ زيرا غير از شيخ كسى از او نام نبرده و شيخ نيز او را با عنوان ثقفى كوفى توصيف كرده است. (٢٣)

موارد مذكور تنها نمونه اى بسيار اندك از بحث هاى رجالى و سندى صاحب معالم، دراين كتاب است.

جا دارد تحقيقات رجالى او درمعالم و ديگر كتابهاى فقهى اش، استخراج و جداگانه عرضه شود. (٢٤)

ب) بحث هاى دلالتى

دراين محور ، مؤلّف دقيقا متوجّه مبانى اصولى خويش درقواعد لفظى است و با تسلّطى عميق كه برلغت، ادب و تفاسير فقيهان از روايات دارد، بخوبى آنها را مورد تحليل قرارداده و اگر از جهت دلالت قابل خدشه باشند ذكر كرده و گرنه آنها را تمام مى‌داند. دراين مورد نمونه اى بيان مى‌كنيم.

درمورد اعتبار يا عدم اعتبار مساوى بودن سطح آب كر، پس از ذكر اقوال مختلف درمسأله و ادلّه هريك مى‌گويد:

درمعتبر نبودن مساوات، تمسّك به عموم اخبارى كه دلالت بر نجس نشدن آب كر با ملاقات آن با نجاست دارد، مورد اشكال است؛ زيرا اين عموم از جهت مفرد محلّى به «ال» به دست آمده و ما دربحث هاى اصولى بيان داشتيم كه عموميت مفرد محلّى از آن جهت نيست كه آن مانند ديگر صيغه هاى عموم، براى [ رساندن ] معنايى عام وضع شده باشد؛ بلكه [ عموميّت

(٢٣) همان،ص١٨٠.
(٢٤) نمونه هاى ديگر از اين قبيل بحث ها عبارت است از: معالم،ج١، ص١٣٧، مسأله٥، ص١٣٣، ص١٣٤،ص١٢١و....