فقه اهل بیت علیهم السلام - فارسی - موسسه دائرة المعارف فقه اسلامی - الصفحة ١٣٩ - نگاهى به اختلاف فتاواى آية الله خويى و شهيد صدر در باب بيع محمد رحمانى

شهيدصدر: اگر قبح فحش ناشى از حيا باشد چنين فحشى به زن حرام نيست ولى اگر قبح فحش ناشى از حيا نباشد، تفاوتى ميان زن و غير زن نسبت به حرمت آن نيست. (٥٩)

حرمت كذب

آية اللّه خويى: اگر هنگام وعده، قصد برتخلف داشته باشد حرام است و احتياط واجب ترك وعده دادن به زن به چيزى است كه قصد انجامش را ندارد. (٦٠)

شهيدصدر: درصورتى تخلف از وعده حرام است كه وعده همراه با اخبار از تحقق خارجى مورد وعده درآينده باشد ولى اگر وعده در بردارنده چنين اخبارى نباشد تخلف از آن حرام نيست هرچند به هنگام وعده دادن قصد مخالفت داشته باشد. بنابراين فرق است ميان جمله «سأزورك عصرا» با جمله« عليّ لك أن أزورك».

فرقى در حرمت وعده اى كه قصد انجام آن نيست ميان زن و غيرزن نيست. (٦١)

جوايز ظالم

آية اللّه خويى: اگر علم حاصل شود كه جوايز سلطان مال غصبى ديگران است، گيرنده بايد آنها را به مالك اصلى بدهد و اگر مالكان ميان گروهى معيّن محصور باشند درصورت امكان بايد آنها را راضى كند و درغير اين صورت براى تعيين مالك بايد قرعه بزند. (٦٢)

شهيدصدر: اگر يكى از احتمالات قوى تر باشد به همان اخذ مى‌شود. (٦٣)

تعريف بيع

آية اللّه خويى: «بيع» عبارت است از نقل مال به عوض از آن جهت كه عوض مال