فقه اهل بیت علیهم السلام - فارسی - موسسه دائرة المعارف فقه اسلامی - الصفحة ١١٦ - نگاهى به اختلاف فتاواى آية الله خويى و شهيد صدر در باب بيع محمد رحمانى
مدلول التزامى اين گونه روايات اين است كه احيا سبب ايجاد حق است كه با عارض شدن خرابى، آن هم نابود مىشود؛ چون ملكيت با بايرشدن زمين و خراب شدن ساقط نمىشود.
٥. صحيحه مسمع بن عبدالملك:
دسته اى ديگر از روايات دلالت دارد كه ائمه حقشان را نسبت به زمين هاى موات در عصر غيبت به شيعيان حلال كرده اند. صاحب وسائل الشيعه بابى را به اين عنوان اختصاص داده: «باب إباحة حصة الامام في الخمس للشيعة مع تعذّر إيصالها إليه و عدم احتياج السادات وجواز تصرف الشيعة في الانفال والفيء و سائر حقوق الامام مع الحاجة و تعذّر الايصال». دراين باب،٢٢ روايت آورده؛ از جمله صحيحه طولانى مسمع بن عبدالملك. درآن آمده است:
اى ابو سيّار! همه زمين از آن ماست و آنچه از آن توليد مىشود نيز ملك ماست. ابوسيار مىگويد عرض كردم: من تمام توليدات را تحويل شما مىدهم. حضرت فرمود: اى ابو سيار! براى تو آنها را حلال كرديم؛ پس آنها را ضميمه اموال ديگرت كن و نيز آنچه از زمين دردست شيعيان ماست برايشان حلال كرديم تا امام زمان ظهور كند و از آنها اجازه بگيرد و آنچه دردست غير شيعيان است همان كسب آنها حرام است تا اين كه امام زمان ظهور كند و زمين ها را از آنها بگيرد.
(٢٠) وسائل الشيعه، ج٦،باب٤ از ابواب الانفال و مايختصّ بالامام ،ح١٢،ص٣٨٢.