سند اين حديث معتبر است؛ جز آن كه در رسيدن آن به حدّ صحّت جاى تأمّل و دقّت است؛ زيرا درسند آن محمّد بن عبدالجبار وجود دارد و كسى جز شيخ او را توثيق نكرده و علامه نيز از وى پيروى كرده است و اين [ توثيق براى صحّت روايت] كافى نيست، بنابرآنچه درمسأله اندازه كر بيان شد. (٢١)

٢. درمسأله كميّت كر، درباره روايت اسماعيل بن جابر كه برسه وجب بودن عمق و طول و عرض آب كر دلالت دارد، مى‌گويد:

برخى از اصحاب، اين روايت را صحيح دانسته اند، درحالى كه درطريق آن برقى قراردارد كه همان محمّد بن خالد مى‌باشد و درباره او حرف است؛ با اين كه توثيق او از غير شيخ دانسته نشده است. اسماعيل بن جابر را نيز غير از شيخ توثيق نكرده است و علامه درخلاصه از او پيروى كرده است. با اين وجود در طريق اين روايت اشكال ديگرى است كه برشخصى كه [ با رجال] ممارست داشته باشد، پنهان نيست اگر چه عدّه زيادى از آن غفلت كرده‌اند. (٢٢)

مطلب پايانى مؤلّف، حكايت از تسلّط و بينش عميق او دررجال دارد، كه درجاى خود قابل بحث است.

٣. دربحث نزح بئر، درباره روايت عمربن يزيد ـ كه درباره حكم مردار الاغ و شتر درآب چاه است ـ مناقشه اى سندى دارد. ابتدا اشكال سند را از جهت فطحى بودن عمرو بن سعيد بن هلال ـ كه عمربن يزيد از او روايت كرده ـ رد مى‌كند، ولى درادامه اصل

(٢١) همان،ص١٧٨.
(٢٢) همان،ص١٣٤ـ١٣٥.