اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٨٨٧ - حیرتی اصفهانی
گفت پیمبر ادب به خلق بیاموز
باادب اندر جهان ز اهل یقین است
رونق دین کی بود به گوشه نشینی
مفسده ها پیش خلق گوشه نشین است
تا نبری رنجها تو گنج نیابی
راحت بی رنج خواهی این نه چنین است
رنج تو بینا ببر که گنج بیابی
گنج نهادن برای روز پسین است[١]]
داود سُنبلانی
داود بن سلیمان سنبلانی، از محدّثین اصفهان در قرن اول هجری است. وی از جمله کسانی است که به خدمت حضرت امیرعلیه السلام شرفیاب شده است. حمزه اصفهانی در کتاب خود از او یاد کرده است[٢]
[«سنبلان»، از قدیمی ترین محلّه های اصفهان به شمار می رود و امروزه به «سُنبلستان» معروف است.]
میرزا داود مرعشی
میرزا داود بن میرزا عبداللَّه بن میرزامحمّد شفیع مستوفی موقوفات ادیب فاضل [، جامع کمالات صوری و معنوی. در سال ١٠٦٥ق متولّد شده و در اصفهان علم آموخته و به مناسبت مقام علم و فضل و سیادت به منصب استیفای کل ممالک منصوب شده و پس ١١ سال در سال ١١١٠ به منصب تولیت آستان قدس رضوی مفتخر شده و با همشیره شاه سلطان حسین (شهربانو بیگم دختر شاه سلیمان) ازدواج نموده و در اصفهان ساکن شد تا اینکه] در سال ١١٣٣ق وفات یافته [و در تکیه مخصوص که برای خود در لسان الارض واقع در تخت فولاد برای خود احداث کرده بود، مدفون شد. او در شعر طبع روانی داشته و «داود» تخلّص می کرده است. برخی تخلّص او را «عشق» نوشته اند که
[١] مصاحبه با آقای رضا کیخسرو کیانی (فرزند مرحوم بینا) و محمّد کیخسرو کیانی (داماد آن مرحوم) در اسفندماه ١٣٨٦ توسط غلامرضا نصرالهی.
[٢] ذکر اخبار اصفهان، ج١، ص٣١١.