اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٨٦٩ - حیرتی اصفهانی
درایه، جهت خداویردی افشار اجازه نوشته است.[١]]
خُرّمی اصفهانی*
مولانا خُرّمی اصفهانی، شاعر ادیب، از سخنوران قرن دهم هجری او خواهرزاده مولانا نیکی نطنزی بوده و در جوانی شعر می گفت و طبعش به سرودن هزل و هجو مایل بود. در جوانی به سیاحت پرداخته و به گیلان رفت و شهر آشوبی جهت آنجا و در مذمّت مردم آنجاسرود. او را به کار ناپسندی متهم ساخته و زبانش را بریدند و او بعد از جفای بسیار و رنج بی شمار به مشهد مقدّس رفت و در سال ٩٧١ق وفات یافت. برخی از تذکره نویسان تخلّص او را «حرفی» نوشته اند. صادقی بیگ افشار در «تذکره مجمع الخواص» او را «حریفی ساوجی» نوشته است که ظاهراً با شاعر دیگری در آمیخته شده است.
این شعر از اوست:
اغیار به بالین من زار چه حاصل
بیمار تو را پرسش اغیار چه حاصل[٢]
خزیمه بن مطیار
خزیمه بن مطیار، از محدّثین و عُبّاد و صلحای اصفهان بوده و در این شهر به گردآوری حدیث و عبادت مشغول بوده است. او از حسین بن حفص حدیث شنیده و محمّد بن جعفر بن سعید اشعری از او روایت می کند.[٣]
[١] الروضه النضره،ص١٩٩.
[٢] تذکره تحفه سامی، صص ٢٧٨ و ٢٧٩؛ شهر آشوب در شعر فارسی، ص٣٨؛ لغت نامه دهخدا، ذیل «حریفی اصفهانی»، ص٥٠٢؛ خلاصه الاشعار، صص ٣٧١ و ٣٧٢.
[٣] ذکر اخبار اصفهان، ج١، ص٣٠٦.