اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٣٨٠ - میرزا جواد شوقی اصفهانی
ابواب البحار» نامیده است. این کتاب در سال ١٣٥٢ه.ق در تهران به طبع رسیده است.[١]
محمّدجواد رفیعی قهفرخی
محمّدجواد رفیعی بن ابوالقاسم قهفرخی چهارمحالی، از شعرای قهفرخ [فرخ شهر کنونی در استان چهارمحال و بختیاری] است. در سال ١٣٢٠ق متولّد شده و به زراعت در آنجا مشغول بوده است. وی مخمّسی سروده که در آن نام ٣٢ شاعر قدیم و جدید قهفرخ آمده است.[٢]
میرزا جواد شوقی اصفهانی
میرزا جواد شوقی بن میرزا ابوالقاسم، شاعر ادیب در سال ١٢٩٩ق در اصفهان متولّد شد و در این شهر علم و ادب آموخت. پدر و اجدادش از فضلای اهل علم بودند. شوقی در سرودن شعر طبعی روان داشت و علامه بر سرودن غزل و رباعی، اشعار بسیاری ر مدایح و مراثی معصومین علیهم السلام سروده است. او در سال ١٣٦٤ق به عتبات عالیات محرم ١٣٧١ق وفات یافت و در آن ارض اقدس مدفون شد. [دیوان اشعار او در سال ١٣٣٣ش و ١٣٦٩ش به طبع رسیده است.
صغیر اصفهانی ماده تاریخ وفات او را چنین سروده است:
کسی اگر صغیر احوال پرسد
که فوتش در چه تاریخ و زمان بود
نهد در جمع پا جبرئیل و گوید
«که پیش از مرگ شوقی در جنان بود]
از اوست:
کنون که فصل دی و موسم زمستان است
بنوش مِی که زمستان، بهار مستان است
[١] الذّریعه، ج٢١، ص٢٩٩؛ زندگینامه علّامه مجلسی، ج٢، ص ٣١٥ و ٣١٦.
[٢] تذکره شعرای معاصر اصفهان، صص ٢١٨-٢١٦.