اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٥٦٤ - شیخ حسن بنّای اصفهانی
میرزا محمّد حسن منشی اصفهانی*
میرزا محمّد حسن منشی ابن میرزا محمّد نصیر حسینی مرعشی ابن سیّد محمّد جعفر صافی، شاعر و ادیب، منشی و خوشنویس قرن سیزدهم هجری.
وی از منشیان عهد فتحعلی شاه قاجار بود و در زمان سلطان محمّد میرزا (سیف الدوله قاجار) در دارالانشاء به فعالیت مشغول بود. در زمان محمّد شاه به منصب وقایع نگاری برگزیده شد. علاوه بر احاطه بر فنون ادب و انشاء، خط شکسته را نیز خوش می نوشت و غزل و قصیده را با مهارت می سرود.
این دو بیت از قصیده ای که در مدح منوچهر گرجی (معتمدالدوله) حاکم اصفهان سروده نقل می شود:
یا رب آن گیسوی مشکین نرسد هیچ گزندش
که هزاران دل عشاق اسیر است به بندش
هیچ دل نیست که آشفته نگردیده از آن مو
هیچ صیدی نبود خسته ز آسیب کمندش[١]
وی در سال ١٢٣٢ق نسخه ای از کتاب «کلیات سعدی» را به خط نستعلیق در اصفهان نوشته است. کتاب در کتابخانه جامع گوهرشاد مشهد موجود است.[٢]
شیخ حسن بنّای اصفهانی
شیخ حسن بن نظام الدّین بنّای اصفهانی، بنای چیره دست و هنرمند قرن نهم هجری است.
وی در سال ٨٤٩ق خانقاه یا «بیت السّعاده و السیّاده» (منزل سیّد حسن حسینی معروف به سیّد واقف) را در روستای افوشته نطنز بنا کرده است.[٣]
[١] تذکره مدایح معتمدیه، نسخه خطی.
[٢] فهرست گوهرشاد، ص١٦٦.
[٣] گنجینه آثار تاریخی اصفهان، ص٨٨٧؛ میراث فرهنگی نطنز، ص٥٧.