اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٧٩٥ - ملّا حسین رفیق اصفهانی
صاحب نفوذ اصفهان ماجراها بوده که در لوح سینه بسیاری از مردم اصفهان تا امروز حفظ شده و نقل محافل و مجالس بوده است.
در شعر طبعی روان داشته و به شغل تریاک مالی و تریاک فروشی امرار معاش می کرده است. اشعاری که از او به جا مانده بسیار اندک است که آن هم سینه به سینه تا به امروز رسیده و به یادگار مانده است.
سال وفاتش معلوم نیست ولی قطعاً بعد از سال ١٣٢٨ق بوده و جسدش در قبرستان آب بخشان اصفهان دفن شد. بعد از آنکه فلکه پهلوی و خیابان چهارباغ پایین را احداث می کردند این قبرستان خراب شده و قبر او هم از بین رفت.
این شعر از اوست:
جامه نو بدهم من به مِی کهنه گرو
که مرا آن می کهنه به از این جامه نو
بر گنهکاری من عیب مگیر ای زاهد
کِشته ما و تو معلوم شود وقت درو[١]
ملّا حسین رفیق اصفهانی
ملّا حسین رفیق اصفهانی، از شعرای معروف قرن دوازدهم و سیزدهم هجری در سال ١١٥٠ق در اصفهان متولّد شده و در جوانی به سبزی فروشی پرداخته امّا از آن شغل کناره جسته به تحصیل علم و ادب پرداخت و در ردیف سخنوران و ادبای طراز اوّل اصفهان قرار گرفت. او با شاعران معروف سبک بازگشت همچون هاتف و آذر و صباحی معاصر و معاشر بوده و از سبک آنان تتبّع می کرده است. مردی خلیق و مهربان بوده و ادباء و فضلای زمانه به دیدار او راغب و شایق بوده اند. سرانجام در سال ١٢١٢ق وفات یافته و در نجف اشرف مدفون شد. دیوان اشعار او بالغ بر هشت هزار بیت است [و به چاپ رسیده است ولی مصحح «دیوان رفیق» از نسخه ناقصی استفاده
[١] الاصفهان: رجال و مشاهیر، صص ٢٠٠-١٩٨؛ اصفهانی های شوخ طبع و حاضرجواب، صص ١٣١ و ١٣٢؛ اصفهان زادگاه جمال و کمال، صص ٥٦٠-٥٥٦؛ تذکره شعرای استان اصفهان (ویرایش دوّم)، ص٢٧٨.