اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٦٥٩ - میرزا حسین خضوعی
است.[١]
این شعر از اوست:
شعله روی تو در خرمن گل آتش زد
حاصل عمر اگر شد همه بر باد خوش است
خوی دیو از دل دیوانه خود بیرون کن
گر تو را آمدن روی پریزاد خوش است
بیمی از سیل فنا نیست ز بد عاقبتی
ور نه این طرح دلاویز ز بنیاد خوش است
میرزا حسین خضوعی*
میرزا حسین خضوعی معروف به «میرزا حسین ساعت ساز» فرزند محمّد حسن خان قاری، موسیقیدان، خواننده و شاعر متخلّص به «سرور الشعراء» در سوم رمضان ١٢٩٥ق در اصفهان به دنیا آمد. او ابتدا به تعزیه خوانی پرداخت و در سِمَت «معین البُکائی» به فعالیت پرداخت. موسیقی را از میرزا عبدالوهاب اصفهانی آموخت و در نوجوانی به تهران رفت و در دربار ناصرالدّین شاه به رفت و آمد پرداخت. او پس از ٢٥ سال اقامت در تهران به اصفهان بازگشت و در اداره دخانیات استخدام شد و در خانه به ساعت سازی پرداخت امّا به علت ضعیف شدن چشم، از آن کار دست کشید.
میرزا حسین خضوعی در موسیقی معلومات وسیع و در خوانندگی حنجره ای توانا
[١] دیوان حاج شیخ محمّد حسین غروی اصفهانی معروف به کمپائی: مقدمه؛ یادنامه مفسر کبیر استاد علّامه سیّد محمّد حسین طباطبائی، صص ١٠٣-١٠٠؛ ریحانه الادب، ج٥، صص ٩٣-٩٠؛ نقباء البشر، ج٢، صص ٥٦٢-٥٦٠؛ تحریر ثانی تاریخ عرفاء و حکماء متأخر، صص ٣٠٢ .٣٠١؛ تذکره شعرای معاصر اصفهان، صص ١٦٣-١٦٠؛ دانشمندان و بزرگان اصفهان، ج١، صص ٥٤٠ و ٥٤١؛ رجال اصفهان (دکتر کتابی)، ج١، صص ٢١٣-٢١١؛ تاریخ اصفهان(جابری)، صص ٣٣٤ و ٣٣٧ و ٤٠٥؛ مکارم الآثار، ج٣، ص١٠١٠؛ معارف الرّجال، ج٢، ص٢٦٣؛ الذریعه: مجلدات مختلف؛ جلّدات مختلف؛ الاجازه الکبیره للسید المرعشی النجفی، صص ١٧٦ و ١٧٧.