اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٦٣٦ - شیخ محمّد حسین ذو علم
میرزا محمّد حسین حکیم قمی
میرزا محمّد حسین حکیم ابن میرزا محمّد باقر حکیم قمی، طبیب و ادیب دانشمند، او و برادرش میرزا محمّد سعید، از اطباء دربار شاه عباس دوم و شاه سلیمان صفوی بودند. پس از بدگوئی بدخواهان، شاه سلیمان به آن دو برادر بدبین شده و آنها را از منصب خود برکنار ساخته و دستور داد آنان را در قلعه الموت زندانی کنند. پس از مدتی آنها را عفو نموده و به قم تبعید نمود.[١]] میرزا محمّد حسین حکیم، مدتی از عمر را در اصفهان به سر برد و تا سال ١٠٨٣ق در قید حیات بود و سرانجام در قم وفات یافت.]
شیخ محمّد حسین ذو علم
شیخ محمّد حسین ذو علم ابن محمّد باقر فشارکی. عالم فاضل محقق، از شاگردان آخوند ملّا محمّد حسین فشارکی و داماد ایشان است. از موثقین علماء اصفهان و محبوب القلوب نزد خواص و عوام بود و در مسجد یزدآباد اصفهان اقامه جماعت می نمود و سرانجام در مسافرت رامسر در ٧ صفر ١٣٧٣ق وفات یافته، جنازه به قم حمل و در مقبره شیخان مدفون گردید.
مرحوم میرزا حبیب اللَّه نیر در ماده تاریخ وفات ایشان چنین سروده است:
راح فی الجنّه من کان شهیرا بالقدس
عالم نال من الرّب مقاماً فی الانس
روّح الشّرع و قد الّف نور الآفاق
قلّ فی الزّهد له المثل باوطان الفرس
نَیِّرُ نقص الاثنین فصار التّاریخ
«جاء ذو العلم حسین بمحل فی القدس»
(١٣٧٥-٢=١٣٧٣)
[١] تذکره نصرآبادی، ج١، ص٢٤١؛ خلد برین (ایران در زمان شاه صفی شاه عباس دوم)، ص٣٣٨.