اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٢٤١ - ملّا محمّد تقی الماسی
ملّا محمّد تقی الماسی
ملّا محمّد تقی الماسی بن میرزا عزیزاللَّه بن ملّا محمّد تقی مجلسی، عالم فاضل و زاهد متّقی. در سال ١٠٨٩ق در اصفهان متولّد شد[١] و نزد علمای عالیقدر آنجا تحصیل کرد تا اینکه در علوم زمان خود خصوصاً فقه، حدیث، کلام، ادبیات و حکمت مهارتی به سزا یافت. وی از علّامه مجلسی [و میر عبدالوهاب طباطبائی[٢]] اجازه دریافت نمود.
وی نماز جمعه را در اصفهان اقامه می نمود و به تدریس علوم عقلی و نقلی مشغول بود [و جمعی از افاضل از جمله آقا محمّد بیدآبادی[٣] و میرزا محمّد باقر رضوی قمی[٤] از محضر او مستفیض می شدند.]
«کمالات نفسانی علمی و عملی و پرهیزگاری ایشان به اقصی الغایه رسیده، بود و در خطب جمعه و جماعت به محض شروع اشک جاری بود، از چشم های ایشان تا فراغ»[٥]
وی سرانجام در شعبان ١١٥٩ق در اصفهان وفات یافته و در بقعه، جلو قبر مجلسی اوّل [در شمال مسجد جامع اصفهان] مدفون شد.[٦]
کتب زیر از تألیفات اوست:
١. «بهجه الاولیاء»، به فارسی در ذکر اسامی کسانی که در غیبت کبری موفّق به ملاقات حضرت ولی عصر(عجل اللَّه تعالی فرجه الشّریف) شده اند [نسخه ای از آن به شماره ٦٣٧ در کتابخانه مسجد اعظم قم موجود است.][٧] ٢. «دیوان اشعار» ٣. «رسائل فقهی» ٤. «غدیریه» که در رمضان ١١٢٥ق از نظم آن فراغت حاصل نموده است. نسخه ای از آن در کتابخانه مجدالدّین [نصیری] در تهران موجود است.[٨]
[١] نجوم السماء، ص٢٧٥.
[٢] فهرست مرکز احیاء میراث، ج٤، ص٢٤٠.
[٣] منتخب معجم الحکماء، ص١٦٦.
[٤] تلامذه العلّامه المجلسی، ص٨٥.
[٥] تذکره الأنساب، (به نقل از مرآت الأحوال جهان نما، ج١، ص٢٦١).
[٦] رجال اصفهان یا تذکره القبور، صص ١٣٠-١٢٧.
[٧] فهرست اعظم قم، ص٤٦.
[٨] الذریعه، ج١٤، ص٢٧.