اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٤٨١ - شیخ محمّد حسن لنجانی
فقیه درّ حسن آن دُرّ یکتا
که زندی گفت بر ابر و به مریخ
صدف بشکست و جست و «جابری» گفت
«غیاب الکوکب الدّری» بتاریخ
از آثار او یک دوره «فقه استدلالی» به فارسی است که آقا میرزا احمد دولت آبادی خواست آن را چاپ کند و موفق نشد. ٢. «مناسک حج»[١]
میرزا حسن عمرانی*
مرشد میرزا حسن عمرانی فرزند رجبعلی، از شاهنامه خوانان اصفهان در قرن چهاردهم هجری. وی در قهوه خانه های اصفهان از جمله قهوه خانه «تقی قوری» و قهوه خانه «حسن دندان طلا» در میدان کهنه اصفهان به قصه گوئی و شاهنامه خوانی می پرداخت. در فن شاهنامه خوانی و قصّه گویی شاگرد مرشد عباس کسرا (معروف به مرشد عباس بزرگ) بود. او همچنین گاهی اسکندرنامه را نیز برای مستمعین و حاضرین در قهوه خانه ها می خواند. منزل او در کوچه فشارکی واقع در پشت مسجد حاج محمّد جعفر (در خیابان عبدالرزّق) بود. سرانجام در ٢٥ شوال ١٣٩٤ق (مطابق ١٨ آبان ١٣٥٢ش) وفات یافته و در صحن تکیه میر مدفون شد.[٢]
شیخ محمّد حسن لنجانی*
شیخ محمّد حسن بن شیخ محمّد رحیم بن محمّد شفیع لنجانی اصفهانی،عالم فاضل و ادیب شاعر، از فضلای قرن سیزدهم هجری است.
ظاهراً در اصفهان به تحصیل پرداخته و سپس در لنجان اصفهان به زراعت مشغول
[١] تاریخ اصفهان و ری، ص٣٨٣؛ رجال اصفهان یا تذکره القبور، ص٥٠؛ دانشمندان و بزرگان اصفهان، ج١، صص ٤٩٧ و ٤٩٨؛ تاریخ اصفهان (جابری)، ص٣٢٨.
[٢] تخت فولاد یادگار تاریخ: خطی.