اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ١٦٣ - محمّد بدیع اصفهانی
جمله از محضر آقا شیخ محمّد خراسانی و حاج آقا رحیم ارباب بهره گرفت. در کنار آن دوره ابتدائی و متوسطه را در اصفهان طی کرد و در دانشسرای عالی تهران در رشته فلسفه فارغ التحصیل شد و سپس در اصفهان به تدریس پرداخت.
از ایشان تألیفات عدیده ای به جای مانده است از آن جمله است:
١. «اخلاق»، از دکتر پیرژانه، ترجمه از فرانسه، مطبوع ٢. «به سوی اصفهان»، اثر پیر لوتی، ترجمه از فرانسه، مطبوع ٣. «فروغ خاور» اثر هرمان الدنبرگ، ترجمه از فرانسه، مطبوع ٤. «پیرامون سیره نبوی»، اثر دکتر طه حسین، ترجمه از عربی ٥. «درباره تصوف اسلامی و تاریخ آن»، اثر رینولد نیکلسون، ترجمه از عربی، غیرمطبوع ٦. «دیوان اشعار» با تخلّص امید، غیرمطبوع.
سرانجام ایشان در شب یکشنبه ٦ ذیحجه الحرام سال ١٤٠٧ه.ق در اصفهان وفات یافت و در قبرستان جدید (باغ رضوان) به خاک سپرده شد
مادّه تاریخ فوتش را شاعر فرزانه منوچهر قدسی چنین نوشته است:
سال فوتت بحساب قمری است
«بی کتابی قلم و نامه گریست»
١٤٠٧
این رباعی از اوست:
سیم و زر اگر بیش و اگر کم هیچ است
جز مهر و وفا حاصل عالم هیچ است
با غیر بشر به کام دل چون نرسی
آدم بطلب که غیر آدم هیچ است[١]
محمّد بدیع اصفهانی
محمّد بدیع بن ابوالخیر اصفهانی از کاتبان قرن یازدهم هجری. در سال ١٠٩٣ق نسخه ای از اربعین شیخ بهائی را کتابت نموده است. کتاب به شماره ٢٠١٠ در کتابخانه
[١] تاریخ علمی واجتماعی اصفهان در دو قرن اخیر، ج٣، صص ٢١٠-٢٠٢؛ مزارات اصفهان، صص ١٢١-١١٨؛ مجموعه مقالات مرحوم کتابی، ص٤٢٢؛ نادره کاران، ص٦٤٠؛ رجال اصفهان (دکتر کتابی)، ج١، صص٤٩٣-٤٨٣.