اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٢٧٦ - جذوی اصفهانی
جدیدی اصفهانی
جدیدی اصفهانی، از امیرزادگان ترکمان و از شعرای زمان شاه طهماسب صفوی است. وی مردی بذله گو و شیرین سخن بود.
از اوست:
به خدا که اشکت آید، اگر اینقدر برانی
که گرفته در دلم جا، چه قدر محبّت تو[١]
جذبیِ اصفهانی
جذبیِ اصفهانی فرزند عالی خان، از امرای شاه طهماسب صفوی بوده و در غزل سرایی مهارت داشته است.
از اوست:
گر نه اش روز جزا وعده دیدار دهی
در ته خاک، شهید تو تحمّل نکند[٢]
جذوی اصفهانی
جذوی، از ایل و قبیله جغتایی است. در اصفهان نشر و نما یافته و در سال ٩١٠ق در این شهر فوت شده است.
از اوست:
آب چشمم خویش را رسوای مردم کرده است
می دود هر سو نمی دانم که را گم کرده است.[٣]
[١] تذکره تحفه سامی، ص٣٥٦؛ تاریخ نظم و نثر، ج٢، ص٦٧٣؛ تذکره روز روشن، ص١٦٦.
[٢] تذکره روز روشن، ص١٦٦؛ تاریخ نظم و نثر، ج٢، ص٦٧٣.
[٣] تذکره روز روشن، ص١٦٧؛ تذکره آتشکده،بخش اوّل از نیمه اوّل، ص٥١؛ الذریعه، ج٩، ص١٩٢؛ تذکره شمع انجمن، ص١٧٥؛ ریحانه الادب، ج١، ص٣٩٩؛ دانشمندان و بزرگان اصفهان، ج١، ص٤٣٣.