اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٧٦٧ - حسین امامی نائینی
پیرامون گنبد عالی در ابرقو ٩. کتابی ناتمام در «نجوم»]
این شعر از اوست:
گر شبی گیرم به کف زلف نگار خویش را
گویمش شرح پریشان روزگار خویش را
می شود تاراج دین و دل، رَوَد صبر و قرار
بر زبان چون آورم نام نگار خویش را[١]
حسین امامی نائینی
حسین امامی نائینی فرزند میرزا محمود امام جمعه، [نویسنده و مورّخ معاصر. در سال ١٢٩٥ش در نائین متولّد شد. تحصیلات ابتدائی را در مدرسه گلزار نائین طی کرد و در کنار آن مقدمات فقه و اصول را از پدر دانشمند خود آموخت. سپس برای ادامه تحصیل به اصفهان آمد و دیپلم علمی دریافت نمود. امّا به خاطر علاقه فراوان به تاریخ، به تدریس تاریخ و دینی مشغول شد] وی سالها در دبیرستانهای اصفهان به تدریس مشغول بود تا اینکه در دوشنبه ٢٥ صفر ١٣٩٢ق برابر با فروردین ١٣٥٢ش در اصفهان وفات یافته [و در یکی از اطاق های تکیه آباده ای در تخت فولاد به خاک سپرده شد. وی مسلمانی معتقد و آراسته به سجایای اخلاقی و کمالات انسانی بود و در اواخر عمر مسجدی را در خیابان بزرگمهر تأسیس کرد که به مسجد امامی مشهور شد.]
مرحوم امامی [از سال ١٣١٦ تا ١٣٢٤ش] کتاب ارزشمندی به نام «تاریخ نائین» را تألیف نمود که متأسفانه هنوز به چاپ نرسیده است. وی از دوستان قدیمی نویسنده [سید مصلح الدّین مهدوی] بود.[٢]
[١] تذکره شعرای معاصر اصفهان، صص ١٥-١٣؛ سیری در تاریخ تخت فولاد، ص١١٤؛ مصاحبه غلامرضا نصرالهی با دکتر محمود خاتون آبادی (فرزند محمّدحسین خاتون آبادی) در ٢٨ اردیبهشت ١٣٧٠ش؛ تخت فولاد یادگار تاریخ، خطی.
[٢] سیری در تاریخ تخت فولاد، ص٢٢٦؛ فصلنامه فرهنگ اصفهان، شماره ٢٥ و ٢٦، صص٦٩-٦٧.