مشهورترین اثر طغرائی، که قصیده ای است به عربی در ٥٩ بیت که مورد توجّه ادبای عرب و ایرانی واقع شده و دهها شرح بر این قصیده نوشته اند از جمله شرح صفدی، [و بسیاری از مستشرقین اروپایی به تحقیق، ترجمه و چاپ ان اقدام کرده اند از جمله پروفسور بوکوک آن را به لاتین ترجمه کرده و در سال ١٦٦١م. با حواشی بسیار آن را به چاپ رسانیده است. [١٤. «مصابیح الحکمه و مفاتیح الرّحمه» در علم اکسیر و کیمیا

استاد طغرائی به فارسی و عربی شعر می سروده است و قصیده «لامیه العجم» با این بیت آغاز می شود:

«اصاله الرّأی صانتنی عن الخطل

و حلیه الفضل زانتنی لدی العطل»[١]

حسین اُسواری اصفهانی

ابو علی حسین بن علی بن یزید اُسواری اصفهانی، از محدّثین اصفهان در قرن چهارم هجری است. از محمّد بن سلیمان لِوّین روایت می کند و ابو احمد عسال اصفهانی از او

[١] آثار الوزراء عقیلی، ص٢٦٢؛ معجم الادباء، ج١٠، صص ٧٩-٥٦؛ مرآه الجنان، ج٣، ص٢١٠؛ تاریخ اصفهان و ری، ص١١٥؛ الکنی و الالقاب، ج٢، صص ٤٤٩ و ٤٥٠؛ راهنمای دانشوران، ج٢، ص١١٣؛ ثقاه العیون، صص ٨٠ و ٨١؛ راحه الصّدور، ص٢٣٩؛ امل الآمل، ج٢، صص ٩٥ و ٩٦؛ ریاض العلماء، ج٢، صص ١٦٩-١٦٦؛ وفیات و الاعیان، ج٢، ص١٨٥؛ فواید الرضویه، ج١، ص١٤١؛ آثار الشیعه، ج٤، صص ٥٢-٥٠؛ الاعلام، ج٢، صص ٢٦٧ و ٢٦٨؛ شیمیدانان نامی اسلامی، صص ١٨٠-١٧٧؛ هدیه الاحباب، ص٢١٤؛ فرهنگ بزرگان اسلام و ایران، ص١٧٥؛ تاریخ تشیع اصفهان، صص ٢٧٦-٢٧١؛ لباب الالقاب، ص١٤٤؛ اعیان الشیعه، ج٢٧، ص٧٦؛ تاریخ و ادبیات در ایران، ج٢، ص١٠٣٨؛ الذریعه، ج٩، ص٦٤٨ و ج١٣، ص٢٧٤ و ج١٧، ص١١٨ و ج١٨، ص٢٧١ و ج٢١، ص٣٠٢؛ روضات الجنات، ج٣، ص١٨١؛ ریحانهالادب، ج٤، ص٥٧؛ معجم المؤلفین، ج٤، ص٣٦؛ الاصفهان (رجال و مشاهیر)، صص ٣٧٦ و ٣٧٧، لغت نامه دهخدا، ذیل «حسین»، ص٦٥٩: تاریخ آداب اللغه العربیه، ج٣، ص١٧٧؛ کشف الظنون، ج٢، صص ١٥٣٧ و ١٥٣٩؛ هدیه العارفین، ص٤٠٩؛ شهداء الفضیله، ص٤٠؛ مجله دانشکده ادبیات دانشگاه تهران، سال دوازدهم: سال ١٣٤٤، شماره ٤٧ و ٤٨، صص ٤٥٢-٣٧٣، مجله کیهان اندیشه: شماره ٥٤، خرداد و تیر ١٣٧٣، صص ١٩١-١٨٩؛ دانشمندان و بزرگان اصفهان، ج١، صص ٥٤٩ و ٥٥٠.