اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٢٠٥ - میرزا شاه تقی واحد اصفهانی
ملّا محمّد تقی اصفهانی
ملّا محمّد تقی اصفهانی معروف به ملّا تقیّا، از علمای قرن دوازدهم هجری در اصفهان و از مجازین از فاضل هندی و ملّا حسین بن ملّا حسن جیلانی است، تاریخ اجازه فاضل ١١١٨ق می باشد.[١]
[شاید صاحب عنوان فاضل کامل عالم ربّانی مولانا محمّد تقی بن مولانا محمّد حسین جیلانی متوفی ١١٢٥ق و مدفون در تکیه صاحب روضات در تخت فولاد باشد.[٢]]
میرزا شاه تقی واحد اصفهانی
میرزا شاه تقی اصفهانی، شاعر ادیب و عالم فاضل جلیل، از اجلّه سادات و نقبای اصفهان و در فضل و دانش خصوصاً در علم نظری و فقه سرآمد فضلای عصر خویش بوده است.
مدّتی شیخ الاسلام رشت و سپس شیخ الاسلام مشهد بود. پس از عزل از آن منصب به اصفهان آمد و در آنجا فوت شد.
[او بر نسخه ای از «استبصار» حواشی مفید و علمی نوشته که نشان دهنده تبحّر او در علوم نقلی است.
این رباعی از اوست:
ای از گل رخسار تو مه در تب و تاب
وز یاد لبت دهان یاقوت پر آب
گویا که تو را ز گُل سر شتست خدای
کامد به مشام از عرقت بوی گلاب[٣]]
[١] دانشمندان و بزرگان اصفهان، ج١، صص ٤٠٣ و ٤٠٤؛ الذریعه، ج١، ص ٢٣٢ و ١٨٢؛ الکواکب المنتشره، ص١١٦؛ احوال و آثار بهاءالدّین محمّد اصفهانی، ص٢٩.
[٢] دانشمندان و بزرگان اصفهان، ج١، ص٤٠٤؛ (پاورقی به قلم آقای رحیم قاسمی).
[٣] تذکره نصرآبادی، ج١، ص٢٥٣؛ آتشکده آذر، بخش سوم، ص١٠٤٣؛ تذکره حسینی، ص٣٦٠؛ تراجم الرجال، ج٢، صص ٦٣٧-٦٣٥.