اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٧٣٠ - میرزا محمّدحسین حکیم باشی
چون پدرش مدت ١٥سال به مرض سل مبتلا بوده و نتوانسته بود کتابهای خود را پاکنویس کند، فرزندش پس از سالها از مرگ پدر این مهم را انجام داد و گرنه تمام تألیفات پدرش از بین می رفت. سال وفات صاحب عنوان معلوم نیست.
کتب زیر از مؤلفات اوست.
١. «رساله در احوال پدر و جد خود» ٢. «البوارق لکشف معضلات الحقایق»[١]
حسین جلائی
حسین جلائی[ابن میرزا محمّد علی لشکرنویس شیرازی ملقّب به جلاء السلطنه، در ١٢ صفر ١٢٩٢ق متولّد شد. ابتدا در بلدیه اصفهان به خدمت مشغول بود و در سال ١٣٠٩ش مجله «بلدیه اصفهان» را منتشر می ساخت] او در دوره های ششم، دهم، یازدهم، دوازدهم وسیزدهم به عنوان نماینده مردم اصفهان در مجلس شورای ملّی حضور داشت و چندی نیز کارمند مجلس بود. [او در شهرداری اصفهان نیز مصدر خدماتی بود. سرانجام در ١٨محرم ١٣٦٨ق وفات یافته و در یکی از اطاق های تکیه ریزی در تخت فولاد مدفون شد.[٢]]
میرزا محمّدحسین حکیم باشی*
میرزا محمّدحسین بن میرزا محمّدعلی حکیم باشی از اطبّاء مشهور اواخر عهد صفویه در قرن دوازدهم هجری. از سادات موسوی اصفهان و معروف به «حکیم سلمانی» است مانند پدر در دربار شاه سلطان حسین صفوی به طبابت می پرداخت. پس از سقوط اصفهان به دست افاغنه از اصفهان به شیراز پناه برده و در آنجا ساکن شد. نواب محمّدتقی خان شیرازی، بیگلر بیگی فارس او را گرامی داشته و در عزّت و احترام او
[١] الکرام البرره، صص ٤١٤ و ٤١٥؛ الذریعه، ج١٥، ص٣٥٤؛ دانشمندان و بزرگان اصفهان، ج١، ص٥٠٦.
[٢] تاریخ جراید و مجلات ایران، ج٢، ص٢٣؛ دائرهالمعارف دانش بشر؛ تخت فولاد یادگار تاریخ: خطی.