اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٨٨٩ - حیرتی اصفهانی
وی در سال ٢٧٠ق در بغداد وفات یافته [و در مقبره شونیزیه بغداد مدفون شد.[١]]
شیخ داود مصاحبی
شیخ داود بن ملّا علی اکبر مصاحبی نائینی، عالم فاضل. در سال ١٢٧٨ش (حدود ١٣١٧ق) در «محمّدیه» نائین متولّد شده و پس از تحصیل مقدمات به اصفهان آمده و نزد بزرگان و مجتهدین این شهر همچون حضرات آیات حاج آقا رحیم ارباب، سیّد محمّدرضا خراسانی، آقا شیخ محمّدرضا نجفی، آقا سیّد عبداللَّه مدرس (ثقهالاسلام)، میر سیّد علی نجف آبادی، میر سیّد محمّد نجف آبادی و حاج شیخ مهدی نجفی تلّمُذ نموده، تا به مقامات عالیه علم ارتقاء یافته است و در علوم اسلام همچون فقه، اصول، تفسیر و حدیث صاحب نظر بود و از برخی از اساتید خود نیز اجازاتی داشت.
وی از جنبه اخلاقی عالمی زاهد و متواضع و منیع الطّبع و دارای خطّی زیبا بود. در مدرسه حاج شیخ محمّدعلی ثقهالاسلام حجره داشت و در این حجره که عموماً روزها در آن به مطالعه و تدریس مشغول بود. شمشیری داشت و آن را بدان امید نگاه داشته بود که در هنگام ظهور حضرت بقیهاللَّه الاعظم روحی و ارواح العالمین له الفداء به وسیله آن شمشیر بادشمنان خدا بجنگد. وی در محلّه نو خواجو ساکن و در یکی از مساجد آنجا امامت می نمود. سرانجام در ١٨ ذی القعده سال ١٤٠١ق وفات یافته و در تکیه معارفی در تخت فولاد[ که اکنون جزو یکی از مساجد تخت فولاد واقع شده] مدفون شد.
از آثارش جزوه ای به نام «التّنقیح فی مسأله التّلقیح» در بین کتابهایش موجود
[١] راهنمای دانشوران، ج٢، ص١٢٤؛ مرآه الجنان، ج٢، ص١٨٤؛ الفهرست (ابن ندیم)، ج١، ص٣١٦؛ میزان الاعتدال، ج٢، ص١٢٦؛ احقاق الحق، ج١، ص١٦٧ و ١٧٢؛ دانشمندان و بزرگان اصفهان، ج٢، ص٥٩٧؛ الاعلام، ج٣، ص٨؛ ذکر اخبار اصفهان، ج١، ص٣١٢ و ٣١٣؛ اللّباب، ج٢، ص٢٩٧؛ طبقات الفقهاء، ص١٠٢؛ تاج العروس، ج٣، ص٣٧٥؛ سیر اعلام النّبلاء، ج١٣، صص ١٠٨-٩٧؛ وفیات الاعیان، ج٢، صص ٢٥٧-٢٥٥؛ الوافی بالوفیات، ج١٣، ص٤٧٣؛ تبیین کذب المفتری، ص٣٤٠؛ شدّالازار، ص١٠٢؛ تاریخ منتظم ناصری، ج١، ص١٠٤.