اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٥٠٥ - میرزا محمّد حسن نوری
لاضرر» ٩. «رساله فی اصاله الصّحه» ١٠. «رساله در عبادت» به فارسی ١١. «رساله فی القضاء و الشّهادات» ١٢. «شرح مختصر النّافع» ١٣. «مناسک حج» ١٤. «هدایه الطّالبین» که رساله عملیّه اوست.[١]
میرزا محمّد حسن نوری
میرزا محمّد حسن بن آخوند ملّا علی نوری، از علماء و حکمای قرن سیزدهم هجری، جامع معقول و منقول، خبره در رتبه علم و عمل و از افاضل مدرسین حکمت. در اصفهان متولّد شده و نزد پدر عالیقدر خود و همچنین ملّا محمّد علی نوری و سایر فضلاء اصفهان به تحصیل پرداخته و سپس به تدریس مشغول شده و شاگردان دانشمندی چون آقا علی مدرس زنوری، ملّا حیدر صبّاغ لنجانی، میرزا ابوالحسن جلوه، ملّا عبدالجواد خراسانی، حاج ملّا اسماعیل حکیم درکوشکی و آقا محمّد رضا قمشه ای (حکیم صهبا) را تربیت نموده است.
وی سفری به عتبات عالیات رفته و در کربلا صاحب فرزندی شده که به امر سیّد ابراهیم قزوینی (صاحب ضوابط) او را عبدالحسین نامیده است و ظاهراً خود از محضر صاحب ضوابط بهره علمی برده است.
همچنین در زمان صدارت میرزا آقاخان نوری [بین سالهای ١٢٦٨ تا ١٢٧٥ق] به طهران رفته و مورد تکریم میرزا آقاخان قرار گرفته است.
میرزا محمّد حسن نوری حواشی علمی ارزنده ای بر برخی از کتب معقول نگاشته
[١] دانشمندان و بزرگان اصفهان، ج١، صص ٥٠٩-٥٠٧؛ رجال اصفهان یا تذکره القبور، صص ١٥٥-١٥٣؛ بیان المفاخر، ج١، صص ٣٠٣-٣٠١؛ مکارم الآثار، ج٢، صص٣٧٦؛ مزارات اصفهان، صص ١٧٠ و ١٧١؛ زندگانی آیت اللَّه چهارسوقی، صص ٢٠٦ و ٢٠٧؛ الکرام البرره، ج١، صص ٣٣٦-٣٣٤؛ ریحانه الادب، ج٥، ص٢٦٧؛ احسن الودیعه، ج١، صص ١٤٦ و ١٤٧؛ معجم المؤلفین، ج٣، ص٢٦٠؛ روضات الجنّات، ج٢، ص٢٩٩؛ الذریعه، ج٤، ص١٤٢ و ج٥، ص٢٤٧؛ شرح حال رجال ایران، ج٢، ص٣٢٦؛ فرهنگ معین، ج٦، ص١٩٣٧؛ لغت نامه دهخدا، ذیل حسن، ص٦٠٩؛ فرهنگ بزرگان اسلام و ایران، ص١٥٤؛ تاریخ اصفهان (جابری)، ص٣٣٠.