اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٥٨٦ - شیخ محمّد حسن داورپناه
او در سال ١٣٥٧ش به اصفهان مراجعت نموده و در درس حضرات آیات خادمی و صافی حضور یافت.
وی از علمای عالیقدر اصفهان و مورد وثوق و احترام مردم است. او نماز جماعت را در مسجد رضوان اقامه می نماید و به تدریس سطوح فقه و اصول مشغول است.[١]
محمّد حسن واعظ
حاج محمّد حسن واعظ کامل، از خطبای اهل منبر اصفهان بوده و در ٢٧ ربیع الاوّل ١٣٠٧ق وفات یافته و در صحن تکیه آقا حسین خوانساری مدفون شده است.
صاحب عنوان از شاگردان میر سیّد محمّد شهشهانی است[٢]
[در سنگ لوح مزارش که به خط «سلطان الکُتاب» است از او چنین یاد شده است:
«عمده الواعظین و زبده المحدّثین قدوه الذّاکرین الحاج محمّد حسن»]
میرزا حسن واهب*
میرزا حسن مالمیری کوه گیلویه ای اصفهانی متخلّص به «واهب» [از شعرای قرن یازدهم هجری]
ظاهراً از اهالی «مالمیر» [ایذه] از توابع کوه گیلویه بود ولی در اصفهان اقامت داشت. در فنون شعر و ادب مهارتی به سزا داشته و غزل و رباعی را نیکو می گفته و از جمله رباعیات سِتّه محتشم کاشانی را (درباره جلوس شاه صفی) جواب گفته است. سالها در اصفهان می زیسته و عاقبت مستوفی یزد شد و قبل از سال ١٠٨٣ق در یزد وفات یافت.
این ماده تاریخ که برای ساخته شدن مسجد جامع جدید سلطانی (مسجد جامع کبیر عباسی = مسجد شاه) گفته سخت مقبول و مشهور واقع شده است:
«شد در کعبه در صفاهان باز»
[١] یادداشت های آقای رحیم قاسمی.
[٢] دانشمندان و بزرگان اصفهان، ج١، ص٤٧٨؛ سیری در تاریخ تخت فولاد، ص١١٠.