اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٤٠١ - شیخ محمّد جوادمحقّق اصفهانی حائری
تکمیل نمود. وی گاه گاه به ایران می آمد و در زادگاه خود فریدن به تبلیغ می پرداخت. سرانجام بیمار شده و جهت معالجه به تهران رفت و در یکی از بیمارستان های تهران بستری شد ولی معالجات سودی نبخشید و در سال ١٣٨٥ق وفات یافته، پیکرش به قم حمل و در قبرستان ابوحسین (مقبره العلماء) مدفون شد.
وی علاوه بر تألیف رساله عملیه، تقریرات درس اساتید خود اصطهباناتی و عراقی را به رشته تحریر در آورده است.[١]
شیخ محمّد جواد قزوینی
شیخ محمّد جواد قزوینی اصفهانی، از علماء قرن چهاردهم هجری. در اصفهان به کسب علم مشغول شد و برای تکمیل آن به عتبات عالیات رفته و پس از آن به اصفهان بازگشت. ملّا اسداللَّه زنجانی دوست و هم مباحثه او بوده و او را ثنای بلیغ نموده است.[٢]
شیخ محمّد جواد محقّق اصفهانی حائری
شیخ محمّد جواد محقّق اصفهانی حائری، عالم فقیه ادیب و شاعر زاهد، از مدرّسین ادبیات در کربلا و ساکن مدرسه حسن خان بوده است. وی در علوم عربیّت ماهر و در ادبیات شاخص و در نحو، منطق و کلام استاد و در معقول و منقول مبرّز بوده است. جمعی از فضلاء و ادباء از خدمت او بهره علمی برده اند. عمری را به فقر و استغنا زندگی نموده و سرانجام در سال ١٣٢٨ق وفات یافته، در صحن مطهر حسینی علیه السلام مدفون گردید.
گاهی به مقتضای حال، اشعاری می سروده و در آنها «قدسی» و «محقّق» تخلّص می نموده است. قسمتی از اشعارش به طبع رسیده است. این چند بیت از اوست:
در بزم دهر عیش میّسر نمی شود
زین جام مِی گلوی کسی تر نمی شود
هرگز کسی ز آینه جام در جهان
دارای عصر خویش و سکندر نمی شود
[١] تربت پاکان قم، ج٣، ص١٥٠٥.
[٢] نقباء البشر، ج١، ص٣١٧.