اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٥٣٠ - حاج محمّدحسن کلباسی
وی در سرودن شعر طبع روانی داشت. [دیوان اشعار او به ضمیمه «لیلی و مجنون» منظوم در سال ١٣٧٦ق به همّت کتابفروشی حاج غلامعلی بکائی به چاپ رسید.
این دو بیت از اوست:
به زه کشیده ز مژگان چون ناوک دلدوز
بگفتم احسن از این شصت و قوّت بازو
به غیر آهوی چشمش که هست شیر شکار
که دیده صید کند شیر شرزه را آهو[١]]
حاج محمّدحسن کلباسی
حاج محمّدحسن کرباسی (کلباسی) بن حاج محمّدقاسم، از اجلّه زهاد و عُبّاد [در قرن دوازدهم هجری] ساکن اصفهان. [از اهالی خراسان بوده و به خاطر اینکه مدتی در محلّه حوض کرباس هرات بود به کرباسی شهرت یافت. مدّتی در آنجا بود، سپس به کاخک و مشهد مقدّس سفر کرد. مدتی نیز در یزد بود و عاقبت به اصفهان آمد. او در مشهد مقدس و یزد و اصفهان مساجد و اماکن عام المنفعه بسیاری از ساخته و یا تعمیر نموده است.]
او جدّ اعلای خاندان کلباسی در اصفهان، خراسان و نجف اشرف است. درباره او گفته شده است که:
«حاجی کلباسی (حاج محمّدابراهیم) حسنه ای است از حسنات حاج محمّدحسن. و در اجازه ای که میرزای قمی جهت حاجی کلباسی نوشته، درباره، او گوید:
العالم العامل العابد الباذل المبرور المغفور الحاج محمّدحسن الشهیر بالکرباسی» و این القاب بهترین معرّف آن جناب است.
او با آقا محمّد بیدآبادی مصادقت و رفاقت صمیمانه داشته و در هنگام نزع قیومت
[١] دیوان اهتمام، صص ١ و ٢؛ تذکره شعرای معاصر اصفهان، صص ٧٣ و ٧٤؛ دانشمندان و بزرگان اصفهان، ج١، ص٣٣١؛ سیری در تاریخ تخت فولاد، ص١٢٨.