اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٧٧٩ - حسین امامی
ملّا محمّد حسین مجلسی
ملّا محمّد حسین بن ملّا محمّد نصیر بن ملّا عبداللَّه بن ملّا محمّد تقی مجلسی، عالم فاضل، از فضلاء سلسله مجلسی در قرن دوازدهم هجری است.
حسین امامی*
حسین امامی بن نظرعلی صرّام سِدِهی، شاعر ادیب معاصر، در شهریور ١٣١٥ش در سِدِه ماربین [خمینی شهر فعلی] متولّد شد. مادرش سرورآغا امامی فروُشانی دختر عالم ربّانی حاج میر سیّد علی امامی (آقابزرگ) بود.
تحصیلات ابتدائی و متوسطه خود را در زادگاهش و اصفهان آبادان انجام داد. سپس به تهران رفت و موفّق به اخذ لیسانس معقول و منقول شد، از سال ١٣٣٣ش به آموزگاری پرداخت و در سال های ١٣٣٨ تا ١٣٥٩ در دبیرستان های اصفهان تدریس کرد. پس از بازنشستگی با تأسیس محضر اسناد رسمی در نجف آباد به فعالیت پرداخت و سپس در خمینی شهر آن را ادامه داد. وی طبع شعر داشته و در انجمن های ادبی کمال، سعدی و صائب در اصفهان و سروش خمینی شهر حضور یافته است. مجموعه ای از اشعارش با عنوان «منتخبی از اشعار حسین امامی»، در سال ١٣٧٨ش در اصفهان به چاپ رسیده است.
این شعر از اوست:
پیری که جام از کف آن سیر بر گرفت
سرمست و شاد گشت و جوانی ز سر گرفت
خورشید رخ ز شرم در حجاب کرد
تا ماه من نقاب ز رخسار بر گرفت