اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٤١٥ - میرزا حبیب اصفهانی
آدمی منسوب به آدم، یکی از اجداد صاحب عنوان است.
حامدی اصفهانی*
مولانا حامدی اصفهانی، شاعر ادیب صوفی عارف و خطاط فاضل قرن نهم هجری سالها به سیاحت مشغول بوده، عاقبت به عثمانی [ترکیه کنونی] رفته و به دربار سلطان محمّد فاتح امپراطور عثمانی راه یافت. از صوفیه طریقت مولویّه بوده و سالها شیخ مزار مولانا جلال الدّین محمّد بلخی در قونیه بوده و تا سال ٨٨٤ق حیات او مسلّم است ولی تاریخ فوت او به دست نیامد. علاوه بر فضل و ادب و سلوک و عرفان، خط را نیز خوش می نوشته و کتاب های «مفردات» ابن بیطار، و «دلائل الاعجاز» را برای سلطان محمّد فاتح نوشته است.
«جام سخن گوی» و «دیوان اشعار» از آثار اوست.[١]
میرزا حبیب اصفهانی
میرزا حبیب اصفهانی چهارمحالی، ادیب فاضل و شاعر و نویسنده و زبان شناس [اوایل قرن چهاردهم هجری].
وی در روستای «بن» چهارمحال متولّد شد. [مقدمات را در اصفهان آموخته و سپس به تهران رفت و به تحصیل ادامه داد. سپس راهی بغداد شده و در ٤ سال ادبیات و فقه و اصول را فراگرفت و پس از مراجعت به ایران در تهران ساکن شد. او شاعری زبردست و ادیبی توانا بود و «دستان» تخلّص می کرد و چون طبع او به هزل و هجو مایل بود در ذمّ شکمبارگی و بددهنی سپهسالار محمّد خان صدر اعظم هجویه ای سروده و پس از مدت کوتاهی از اقامت خود، در سال ١٢٨٣ق به سرزمین عثمانی [ترکیه فعلی ]
[١] اثرآفرینان، ج٢، صص ٢٥٥ و ٢٥٦؛ تاریخ ادبیات (صفا)، ج٤، ص٣٤٢؛ تاریخ نظم و نثر، صص ٧٩٢ و ٧٩٣؛ مؤلفین کتب چاپی، ج٢، ص٤٦٧؛ مجله هنر و مردم، بهمن ١٣٥٥ش، شماره ١٧٢، ص٤؛ نشریه دانشکده ادبیات تبریز، سال ١٣٤١ش، شماره اول، صص ٥٤-٤٢.