اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٧٤٨ - آقا حسین خوانساری
جمال الدّین و آقا رضی الدّین، از این مخدّره متولّد شده اند.]
آقا حسین مانند فرزندش آقا جمال بذله گو و حاضرجواب بوده و لطیفه های زیادی از او نقل می کنند.
او سرانجام در غرّه رجب المرجّب سال ١٠٩٨ه.ق وفات یافته و بنا به وصیت خودش در مزار بابا رکن الدّین (تخت فولاد) مدفون شده و به دستور شاه سلیمان صفوی بقعه ای عالی بر سر مزار او بنا شد. پس از وفات او تا امروز دهها تن از علماء و فضلاء در داخل بقعه و خارج از آن مدفون شدند و لذا به بقعه آقا حسین خوانساری، «قبّهالعلماء» گفته می شد.
شعرا و گویندگان در رثای او مرثیه ها گفته و ماده تاریخ وفات او را به نظم کشیده اند. از جمله:
[مسیحا کاشانی این عبارت را ماده تاریخ او یافته است:
«دفن العلم کالهدی فی التّراب»]
و شخص دیگری گفته:
قال رضوان له: «ادخل جنّتی»
و به فارسی نیز گفته اند:
از آسمان یکی به درون سر نمود و گفت:
«امروز هم ملایکه گفتند یاحسین»
سنگ قبر آقا حسین خوانساری از جنس یشم گرانبها بوده که در فتنه افاغنه شکسته شده و معدوم شد و چند سال بعد سنگ از دو قطعه مرمر بر روی قبر او و فرزندش آقا جمال نصب شد.
هنگامی که برای دفن شیخ اسداللَّه فهامی در بین دو قبر آقا حسین و آقا جمال قبر حفر می کرده اند جسد مبارک آقا حسین آشکار شد و آن را صحیح و سالم یافتند.
این کتب و رساله ها از تألیفات اوست:
١. ترجمه «صحیفه سجادیه» ٢. حاشیه بر «الهیات