اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٤٩٦ - میرزا محمّد حسن چینی
فوت او، میرزا حسن به تحصیل ادامه داد تا اینکه موفق به راه یافتن به مجلس درس حکمت آخوند ملّا علی نوری در سالهای آخر عمر او شد و از فیض درس و بحث او برخوردار شد. پس از وفات استادش در ١٢٤٦ق به تدریس کتب فلسفه مشغول شد ]و به قول اعتمادالسّلطنه «در اصفهان حکمت متعالیه را تدریس بلکه تأسیس می فرمود».
[میرزا حسین تحویلدار اصفهانی نیز می نویسد:
«میرزا محمّد حسن چینی استادی بود در علم قریب الدّرجه مرحوم میرزا محمّد حسن نوری و در تقریر اکمل. و بحر وجودش بسیار با وسعت، مضمون (اِذا سکت عمیقٌ و اذا تکلّم مواجٌ) مصداق شأن ایشان بوده. پسر بزرگی دارد، ابوالقاسم نام. نسبت به پدر گمنام است.»
مجدالاسلام کرمانی از یکی از حکماء قرن سیزدهم هجری به نام میرزا حسین ورزنه یاد می کند که در مدرسه چهارباغ اصفهان ساکن بود و جماعتی از اهل ذوق و صفا از طبقه حکماء و شعراء با او مراوده داشتند.
استاد منوچهر صدوقی سها او را «علی الظاهر» همان میرزا محمّد حسن چینی، دانسته است.
میرزا حسن چینی در حدود سال ١٢٦٤ق وفات یافت. [طبع شعر نیز داشته و «حکیم» تخلّص می کرده است. او قصیده ای در مدح حاج سیّد محمّد باقر حجّهالاسلام شفتی سروده است.]
میرزا ابوالحسن جلوه و میرزا محمّد حسن شیرازی مرجع و زعیم عالیقدر از شاگردان او هستند.[١]
[١] تذکره مآثر الباقریه، صص ١٩١ و ١٩٢؛ المآثر و الآثار یا چهل سال تاریخ ایران، ج١، ص٢٣٧؛ جغرافیای اصفهان (تحویلدار)، ص٦٧؛ الکرام البرره، ج١، ص٢٩٥؛ منتخب معجم الحکماء، ص٧٧؛ تاریخ انحلال مجلس، صص ٢٠٧-٢٠١؛ دانشمندان و بزرگان اصفهان، ج١، صص ٤٧٢ و ٤٧٣.