اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٥٧٦ - شیخ محمّد حسن داورپناه
دهلوی» هفت مثنوی سروده و آنها را «سبعه زلالی»، «هفت آشوب»، «هفت سیاره» و «سبعه سیاره» نامیده است که عبارتند از: ١. «حُسن گلوسوز» ٢. «شعله دیدار» ٣. «میخانه» ٤. «ذره و خورشید» ٥. «آذر و سمندر» ٦. «سلیمان نامه» ٧. «محمود و ایاز» که به طبع رسیده است.
حکیم زلالی در سال ١٠٣١ق وفات یافت. برخی سال فوت او را ١٠١٦ و یا ١٠٢٤ق ذکر کرده اند.
از اوست:
الهی بر دلم از عشق زن نیش
که دانم دوست می داری دل ریش
چنان عصیانم از اندازه شد بیش
که نازد رحمتت بر وسعت خویش
سر بی عشق را باید بریدن
به دوش این بار نتوان کشیدن[١]
ملّا حسن ریزی
آخوند ملّا حسن ریزی لنجانی، عالم فاضل متقی، سالها در اصفهان به تحصیل مشغول بوده و از مبرّزین شاگردان حاج محمّد جعفر آباده ای و ملّا حسینعلی تویسرکانی است.
وی در شب عاشورای سال ١٢٩٩ق وفات یافته و در بقعه تکیه آباده ای در تخت
[١] تذکره نصرآبادی، ج١، صص ١٣٦-١٣١؛ تذکره نتایج الافکار، صص ٣٠١ و ٣٠٢؛ تذکره شمع انجمن، صص ٣٠٢ و ٣٠٣؛ تذکره غنی، ص٦١؛ تذکره هفت آسمان، صص ١٤٣-١٤٠؛ تاریخ ادبیات در ایران، ج٥، (قسمت دوم)، ص٩٦٦؛ سیری در شعر فارسی، صص ١٣٣ و ١٣٤؛ فرهنگ معین، ج٥، ص٦٥٢؛ فهرست نسخه های خطی فارسی، ج٤، ص٢٦١٨؛ ریحانه الادب، ج٢، ص٣٧٨؛ الذریعه، ج٩، ص٤٠٤ و ج٧، ص١٥ و ج١٩، ص١٠٦ و ١٥٩.