اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٨١٤ - سیّد حسین مَجمر اصفهانی
نور حق، سیّد محمّد باقر، آن بحر علوم
کز سیادت، بهره از موسی بن جعفر یافته[١]
سیّد حسین مَجمر اصفهانی
سیّد حسین طباطبائی زوّاره ای اردستانی، متخلّص به «مَجمر» شاعر و ادیب توانای عهد قاجاریه، در سال ١١٩٠ق در زوّاره متولّد شد. چندی در اصفهان به تحصیل علم و ادب مشغول بوده و سپس به سیاحت در ایران و هند پرداخته و عاقبت به طهران رفته است. او به شغل تذهیب مشغول بوده و به واسطه میرزا عبدالوهاب نشاط اصفهانی به درباره فتحعلی شاه قاجار راه یافته و به لقب «مجتهد الشعراء» ملقّب گردید. در سرودن انواع نظم خصوصاً غزل و قصیده استاد بوده و قصیده او در مدح فتحعلی شاه مورد تحسین شاه قرار داشته است. گویند «مجمر» در اواخر عمر به سعایت بدخواهان به ولی نعمت خود «نشاط» ناسپاسی کرده و از در خصومت درآمده و مورد نفرین استاد قرار گرفته و در عنفوان جوانی در سن ٣٥سالگی در سال ١٢٢٥ق وفات یافت و در قم مدفون شد.
ماده تاریخ فوت او را «طلعت اصفهانی» چنین سروده است:
تاریخ رحلتش را از عقل خواست «طلعت»
گفتا بگو «جوان رفت سیّد حسین مَجمر»
از آثار اوست:
١. «دیوان اشعار» حدود پنج هزار بیت که به طبع رسیده و نسخ خطی عدیده ای در کتابخانه های مختلف از آن وجود دارد. ٢. کتابی در «تتبّع گلستان سعدی»، ناتمام ٣. «مثنوی» در سیاق «تحفه العراقین» خاقانی
این شعر از اوست:
[١] تذکره مآثر الباقریه، ص١٢٤.