اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٧٥٣ - سیّد حسین مدرس
است. ٢. «کشف الآیات» که در آخر کتاب «جنّات الخلود» به طبع رسیده است.[١]
حسین زعفرانی اصفهانی
ابوسعید حسین بن محمّد بن علی زعفرانی اصفهانی، از محدّثین قرن چهارم هجری در اصفهان است. حافظ ابونعیم در کتاب خود او را بندار شهر در کثرت حدیث و صاحب معرفت و اتّقان دانسته است.
از بغوی، ابن صاعد، حسین بن علی بن زید و دیگران حدیث شنیده و حافظ ابونعیم اصفهانی از او نقل حدیث می کند. وی سرانجام در ٢٨ شوال ٣٦٩ق وفات یافته است. او صاحب تألیفات فراوانی بوده که از آن جمله است:
١. «تفسیر» ٢. «مسند» ٣. «شیوخ»[٢]
سیّد حسین مدرس*
سیّد حسین مدرس ابن سیّد محمّد بن سیّد علی بن میر حسن مدرس میر محمّد صادقی، عالم فاضل. در ٢٣ جمادی الاولی ١٣٣٧ق در اصفهان متولّد شده و در این شهر نزد حاج میر سیّد علی بهبهانی، میر سیّد علی فانی، میرزا علی اصغر شریف، شیخ حسین ذوعلم، آقا میرزا هاشمی و شیخ محمّد جواد اصولی به تحصیل پرداخت.
وی از علماء اهل منبر و عالمی خلیق و وارسته بوده و سرانجام در شب چهارم رجب المرجب ١٤٢٠ق (مطابق با ٢٢ مهر ١٣٧٨ش) در بیمارستان الزهراء اصفهان وفات یافته و در جوار مرقد جدّ اعلای خود در مسجد رحیم خان اصفهان مدفون شد.[٣]
[١] دانشمندان و بزرگان اصفهان، ج١، صص ٥٦١ و ٥٦٢؛ سیری در تاریخ تخت فولاد، ص١٩٨.
[٢] ذکر اخبار اصفهان، ج١، ص٢٨٤؛ الاعلام، ج٢، ص٢٧٧؛ طبقات المفسرین، ج١، ص١٥٧؛ هدیه العارفین، ج١، ص٣٠٥.
[٣] نگاهی به احوال و آواء حکیم مدرس اصفهانی، ص٢٣.