اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٥٦٢ - شیخ حسن صافی
این بیت از اوست:
به جرم آن شدم «آتش» ز گریه خانه خراب
که دیده ام خبر از آب زیر کاه نداشت[١]
شیخ حسن صافی*
حاج شیخ حسن صافی اصفهانی فرزند نصراللَّه، عالم ربانی و فقیه صمدانی، در سال ١٢٩٨ش در اصفهان متولّد شده و تحصیلات ابتدائی را در مدرسه قدسیّه آغاز کرد و آن را تا حدود سوم دبیرستان ادامه داد. آنگاه به تشویق شیخ احمد حججی نجف آبادی به تحصیل در حوزه علمیه اصفهان پرداخت. وی پس از تحصیل علوم مقدماتی به قم رفته و در درس آیت اللَّه شهاب الدّین مرعشی نجفی و شیخ عبدالرزاق قائنی و دیگر اساتید از جمله امام خمینی حاضر شد.
وی در ٢٤ سالگی به نجف اشرف عزیمت نموده و در مدت ٢٨ سال مجاورت آستان مطهر حضرت علی علیه السلام نزد آیات عظام سیّد ابوالقاسم خوئی، سیّد محسن حکیم، سیّد عبدالهادی شیرازی و هم چنین نزد شیخ عبدالحسین رشتی و شیخ محمّدعلی کاظمینی به کسب فیض پرداخته و به اجتهاد نائل آمد. علوم عقلی را نزد آقا صدرا بادکوبه ای فرا گرفت و نزد عالم ربانی و عارف کامل سیّد جمال الدّین گلپایگانی به تهذیب نفس پرداخت.
او بیشترین بهره را از درس مرحوم خوئی برده و تقریرات دوره دوم اصول و دوره سوم مباحث الفاظ به نگارش درآورد. مرحوم صافی در نجف اشرف به تدریس «شرح
[١] تذکره حدیقه الشعراء، ج١، ص٢٠؛ رجال اصفهان یا تذکره القبور، ص٢٨؛ دانشمندان و بزرگان اصفهان، ج١، صص ٣٢-٣٠؛ سیری در تاریخ تخت فولاد، ص١٠٢؛ گلزار جاویدان، ج١، صص ٥ و ٦؛ سخنوران نامی معاصر ایران، ج١، صص ٢٣ و ٢٤؛ دیوان طرب، ص٢٤٤؛ مؤلفین کتب چاپی، ج٢، صص ٥٧٨ و ٥٧٩؛ زندگینامه رجال و مشاهیر ایران، ج١، صص ٢١ و ٢٢؛ نقباء البشر، ج١، ص٣٦٥؛ مکارم الآثار، ج٨، صص ٢٧٨٧ و ٢٧٨٨.