اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٥٨ - میر محمّد باقر واعظ
میرزا محمّد باقر طبیب
میرزا محمّد باقر طبیب بن حاج محمّد اسماعیل بن ابراهیم بن حسینعلی بن شمس علی پوده ای سمیرمی اصفهانی، طبیب حاذق و ماهر، در حدود سال ١٣٠٠ه.ق متولّد شد. تحصیلات خود را در طب نزد حاج میرزا محمّد باقر حکیم باشی انجام داده و به طبابت پرداخت. وی در اصفهان و حبیب آباد برخوار، جندق و انارک به طبابت مشغول بود. سرانجام در شب ١١ ربیع الاوّل ١٣٧٠ه.ق در اصفهان وفات یافته و در صحن تکیه آغاباشی در تخت فولاد مدفون شد.[١]
میر محمّد باقر واعظ
میر محمّد باقر واعظ بن میر محمّد اسماعیل بن میر ابوصالح [بن میر عبدالرزّاق بن میر محمّد اسماعیل اعرجی حسینی اصفهانی]
عالم فاضل، از بزرگان فضلای اصفهان است. وی پیشنماز مسجد جامع جدید سلطانی و مدرس مدرسه میرزا مهدی در بیدآباد اصفهان بوده و در این شهر وفات یافته است.
هفت فرزند او: میر محمّد صادق واعظ، حاج میر محمّد اسماعیل، میر علینقی، میر سیّدعلی، میر محمّد مهدی، میر محمّد کاظم و میر محمّد رضا از علمای اصفهان به شمار می رفته اند.[٢]
در ارشاد المسلمین می نویسد که در سال ١١٩٨ق در عداد علماء معروف بوده است. سال وفاتش معلوم نیست.
[١] تاریخچه محلّه خواجو، ص٧٦؛ منتخبی از آثار رجاء زفره ای، ص٩٠؛ سیری در تاریخ تخت فولاد، ص٥٤.
[٢] دانشمندان و بزرگان اصفهان، ج١، ص٣٠٩ و ٣١٠.