اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٧٤٢ - سیّد محمّد حسین مدرس
دنیا بود. بارها به او پیشنهاد مناصب دولتی را نمودند امّا او نپذیرفت و به زندگی ساده و زاهدانه خود ادامه داد.[١] شاه سلیمان به ملاقات او علاقه بسیار داشت امّا «تاج» از او اعراض می کرد. عاقبت به اهتمام شیخ علی خان زنگنه وزیر شاه سلیمان، ملاقاتی در باغ هزار جریب بین شاه سلیمان و ملّا محمّد حسین تاج رخ داد، ولی تاج به شاه روی خوش نشان نداد.[٢]
وی سرانجام در شب یکشنبه ٣ صفر المظفّر ١١٠٠ق وفات یافت و جنازه جهت دفن به مشهد مقدس نقل گردید.[٣]
[در کتابهای «الروضه النضره» و «الکواکب المنتشره» او را با «محمّد حسین بن شمس الدّین محمّد» (شاگرد ملّا محمّد تقی مجلسی) یکی دانسته اند[٤]]
سیّد محمّد حسین مدرس
سیّد محمّد حسین مدرس صادقی ابن سیّد محسن بن سیّد محمّد باقر بن میر سیّد علی حسینی، شاعر و ادیب فاضل. در سال ١٣٠٤ق در اصفهان متولّد شده و تحصیلات مقدّماتی خویش را در اصفهان انجام داد و سپس به کار در یکی از تجارت خانه های اصفهان مشغول شد. [او نزد برادرش میرزا عبداللَّه ثقهالاسلام نیز تحصیل نموده و خط نسخ را نیکو می نوشته و قرآن مجید را کتابت نموده است.] شعر را نیکو می سروده و از آثار او «دیوان اشعار» و «گلشن نجات» به طبع رسیده است.
وی در ٦ محرم الحرام ١٣٨٩ق وفات یافته و در تکیه سادات میر محمّد صادقی واقع در تخت فولاد مدفون شد.
از اوست:
[١] جامع الرواه، ج٢، ص١٠٠؛ الکواکب المنتشره، صص ١٨٩ و ١٩٠.
[٢] تتمیم امل الآمل، صص ١٢٧ و ١٢٨.
[٣] وقایع السنن و الاعوام، ص٤٩٩.
[٤] الروضه النّضره، ص١٥٨.