اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٣٤٧ - میرزا جلال اسیر اصفهانی
در اوج به سهولت دودانگ می خواند. ادای شعرها توسط او سنجیده بود و کلماتش واضح به گوش می رسیدند. تحریرهای تاج بیشتر تلفیقی بود از تحریرهای ویژه حبیب شاطر حاجی و به خصوص سیّد عبدالرّحیم اصفهانی. خود نیز در ایجاد ابداع و تنوع در تحریرها زبردستی فوق العاده ای داشته است. در مناسب خوانی که از اختصاصات مکتب آواز اصفهان به شمار می رود، او گوی سبقت را از سایر اساتید آواز ربوده بود. در خواندن تصنیف نیز تبحّر کامل داشت و تصنیف «به اصفهان رو که تا بنگری بهشت ثانی» از معروف ترین آنها به شمار می رود.
استاد منوچهر قدسی در مرثیه او شعری سروده است ک ماده تاریخ آن این بیت است:
ماتم گرفت «قدسی» و تاریخ او نوشت
«همراه بلبلان ز چمن تاج پر گشود»[١]
سیّد جلال مجتهد هومانی*
سیّد جلال مجتهد بن سیّد مرتضی حسینی هومانی (امام جمعه) عالم فاضل، از اهالی روستای «هومان» کَروَن» متوفی به سال ١٣٣٣ش و مدفون در تکیه حاج آقا مجلس در تخت فولاد اصفهان.[٢]
میرزا جلال اسیر اصفهانی
میرزا جلال اصفهانی متخلّص به «اسیر» فرزند میرزا مؤمن شهرستانی، شاعر ادیب، از مشاهیر سخنوران عصر صفویه است. وی داماد شاه عباس اوّل بوده و در شعر و ادب در عصر خویش شهرت فراوان داشت. گویند وی شاگرد فصیحی است.
[١] یادنامه استاد جلال تاج اصفهانی؛ چهره افروختگان خطّه زنده رود، صص ٢٧-٢٥؛ دولت دیدار، صص ١٢٦-١١٦؛ نام نامه موسیقی ایران زمین، صص ١٢٥ و ١٢٦؛ سیمای هنرمندان ایران، ج٣، صص ١٤٦-١٤٣؛ سیری در تاریخ تخت فولاد، ص١٤٣.
[٢] تخت فولاد یادگار تاریخ، نسخه خطی.