اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٦٤٢ - سیّد حسین خوانساری
میرزا محمّد حسین مدرس زاده
میرزا محمّد حسین مدرس زاده فرزند آقا میر محمّد تقی بن میر سیّد مدرس (میر محمّد صادقی)، عالم فاضل ادیب شاعر.
[در سال ١٢٦٨ش در اصفهان متولّد شده و در این شهر نزد پدر دانشمند خود و علمای اصفهان به تحصیل مشغول شد. او از سال ١٣٤٥ق پس از مراجعت از سفر مشهد مقدس به خواهش حاج آقا جمال الدّین نجفی، در طهران ساکن شد و در مسجد اقصی به اقامه جماعت و ارشاد مردم پرداخت.]
وی سرانجام در سال ١٣٤٧ش (مطابق با ماه شوال ١٣٨٨ق) در طهران وفات یافت.[١]
علّامه مفضال آقای حاج سیّد محمّد علی روضاتی مادّه تاریخ وفات او را چنین سروده اند:
مدرس عالم پر حشمت و جاه
چو رفت از دار دنیا او به ناگاه
«شریف» از بهر تاریخش بگفتا:
«دریغ از زبده ابدال صد آه»
١٣٨٨ق
این کتاب ها از تألیفات اوست:
١. «در راه بهشت» ٢. «ترجمه خصال صدوق» ٣. «تفسیر قرآن مجید» (تفسیر برخی از سوره ها) ٤. «مجموعه اشعار» به عربی[٢]
سیّد حسین خوانساری
حاج سیّد حسین بن آقا سیّد ابوالقاسم جعفر میرکبیر خوانساری اصفهانی، عالم فاضل و فقیه محقق. وی در اوایل قرن دوازدهم هجری در اصفهان متولّد شده و در اصفهان به تحصیل پرداخته و به هنگام حمله افغانها به اصفهان و سقوط صفویه، به همراه پدر و
[١] دانشمندان و بزرگان اصفهان، ج١، ص٥٦٧.
[٢] یادداشت های آقای رحیم قاسمی.