اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٨٠٧ - میرحسین قزوینی
متبحّر بوده و او را جامع معقول و منقول دانسته اند.
شیخ محمّد علی حزین لاهیجی از شاگردان اوست و کتاب «مغنی اللّبیب» را با تفسیر صغیر شیخ ابوعلی طبرسی و بعض مقاصد دیگر را در حضور باهر النّورش قرائت کرده است.
وی سرانجام در سال ١١٣٤ق هنگام محاصره اصفهان وفات یافت. کتب زیر از تألیفات اوست:
١. «حاشیه بر معالم الاصول» ٢. «رساله در حلّ شبهات کاتبی قزوینی» ٣. «شواهد مطوّل» و غیره.
در انشاء مهارتی به سزا داشته و در شعر تتبّع شعر خاقانی می نموده است. این شعر از اوست:
ز دوستان گرامی جدا فکند مرا
ز بی وفائی دوران بی مدار مپرس
نه خون گذاشت به دل نی به دیده قطره اشک
ز باد دستی مژگان اشکبار مپرس[١]
میرحسین قزوینی*
میرحسین قزوینی معروف به «میرحسینا» در اصفهان ساکن بود و نزد علماء و فضلائی این شهر به تحصیل مشغول بود.
بر روی برگ آغاز نسخه «خلاصه التّفاسیر» تألیف قطب الدّین راوندی، که به شماره ١١٩١٧ در کتابخانه آیت اللَّه العظمی مرعشی نجفی نگهداری می شود. خط مرحوم
[١] تذکره المعاصرین حزین، صص ١٢٥-١٢٣؛ تاریخ و سفرنامه حزین، صص ٦٨ و ٣٢٢؛ دانشمندان و سخن سرایان فارس، ج٤، صص ٢٥١ و ٢٥٢؛ الذریعه، ج٧، ص٦٩ و ج١٣، ص٣٦٩؛ لغت نامه دهخدا، ذیل «حسین فسائی»، ص٦٦١؛ زندگینامه علّامه مجلسی، ج١، ص٣٨٨؛ دانشمندان و بزرگان اصفهان، ج١، ص٣٧.