اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٨٠٥ - محمّد حسین فدای اصفهانی
میرزا محمّد حسین غالب اصفهانی
میرزا محمّد حسین امامی اصفهانی متخلّص به «غالب» شاعر ادیب، پدرش از سادات امامی و مادرش از خاندان صفوی بوده و خود او در اصفهان متولّد شده و در جوانی به هندوستان رفته است. در بنگاله به مصاهرت نواب سرفرازخان صوبه دار آن ولایت درآمد. سپس به شاه جهان آباد رفته و از پادشاه گورکانی هند به لقب «غالب علی خان» ملقّب گردید و چهارده سال به فرمانروایی مشغول شد. در اواسط حکومت نادرشاه به ایران بازگشته شو به سیاحت در شهرهای ایران پرداخت، عاقبت در اصفهان رحل اقامت افکنده و در انجمن ادبی مشتاق به مشاعره و مطارحه با آذر و مشتاق و صباحی پرداخت. سال وفات او به دست نیامد.
از اوست:
تپش دل مگر اظهار کند حال مرا
ور نه کس نیست که گویدم تو حال مرا[١]
محمّد حسین فدای اصفهانی*
محمّد حسین اصفهانی متخلّص به «فدا» شاعر، خوشنویس و ادیب منشی، در اصفهان متولّد شد و نزد برخی از دانشوران از جمله ملّا محمّد بن سبزعلی اصفهانی متخلّص به «صفائی» علوم ادبی به ویژه عروض، قافیه، معانی و بیان و انشاء را آموخت. در خط نیز به مشق پرداخته و در نوشتن انواع خطوط به ویژه نسخ و ثلث مهارت به سزایی یافت. سپس به تهران رفت و به دعوت شاهزاده یحیی میرزا قاجار به رشت رفت و ندیم و مصاحب شاهزاده گردید. سرانجام به زادگاه خود بازگشته و قصایدی در مدح حاکم اصفهان منوچهر خان معتمد الدّوله سرود.[٢] او تا سال ١٢٦٣ق زنده بوده و در این
[١] گلشن مراد، ص٤٤٠؛ تذکره آتشکده، نیمه دوم، ص٦٣٠؛تذکره روز روشن، ص٥٨٤؛ تاریخ نصف جهان، ص١٤٢.
[٢] تذکره مدایح معتمدی، خطی؛ تذکره حدیقه الشعراء، ج١، صص ١٣٠١-١٢٩٩.