اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٨٤٨ - حیدرعلی مجیری شهرضائی
ایشان علاوه بر مقامات علمی و اخلاقی، شعر نیز می سرود و «حیدر» تخلّص می کرد. او در سال ١٣٦٥ش بر اثر سکته وفات یافت.
این تألیفات از اوست:
١. رساله راه حل ٢. شناسنامه خر، که ٧مرتبه به طبع رسیده است. در این کتاب دستگاه شاه را به مسخره گرفته است. ٣. شناسنامه جدید، مطبوع ٤. رهبران جهانی ٥. شناسنامه باغ وحش ٦. مجموعه اشعار
همچنین وی چندین مقاله در سالنامه پیام اصفهان و روزنامه های اطلاعات و کیهان و مجله ندای حق به چاپ رسانده است.[١]
حیدرعلی مجیری شهرضائی*
حیدرعلی مجیری فرزند اسداللَّه بن حیدرعلی، شاعر و ادیب معاصر در سال ١٣٠٥ش در شهرضا متولّد شد. تحصیلات ابتدائی و متوسطه را در شهرضا گذراند و سپس در رشته ادبیات در دانشگاه اصفهان تحصیل کرد و لیسانس دریافت نمود و به تدریس در شهرضا و سپس اصفهان مشغول شد. او در شعر طبعی روان داشت.
سرانجام در ٧ فروردین ١٣٨٥ش در اصفهان وفات یافته و حسب الوصیّه در زادگاه خود، در قبرستان عمومی امامزاده شاهرضا مدفون شد.
این آثار از اوست که هنوز به چاپ نرسیده است:
١. «دیوان اشعار» ٢. «پند و حکمت در شاهنامه» ٣. «هزل و هجو در ادبیات فارسی» ٤. «هفت در ادب فارسی»
از اوست:
به بال عشق پریدم به سوی خلوت یار
وصال دوست بود عیش و شادمانی من[٢]
[١] دیباچه دیار نون، صص ١٤٢ و ١٤٣؛ سیمای دانشوران، صص ٦٠-٥٨؛ آئینه اهل قلم، صص ٣٠ و ٣١.
[٢] مصاحبه با فرزند شاعر، آقای اسداللَّه مجیری در بهار ١٣٨٧.