اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٣٩١ - میر جواد طیّب اصفهانی
شفتی درآمده و دختر ایشان گوهربیگم را به همسری خود برگزید. عالمی زاهد و منزوی بوده و از ریاست و شهرت دوری می کرده است. در سال ١٣٣٨ق وفات یافت.[١]
شیخ محمّد جواد پوده ای
شیخ محمّد جواد بن شیخ عبدالحمید بن شیخ محمّد جواد بن شیخ محمّد صالح نجفی پوده ای سمیرمی اصفهانی، واعظ، عالم صالح معروف به «سیف الواعظین»، شاعر ادیب [از دانشمندان اواخر دوره قاجاریه]
کتابهای: ١. انوار السواطع و البروق اللوامع ٢. دیوان اشعار ٣. مثنوی قیمه پلو، مثنوی عرفانی شبیه نان و حلوای شیخ بهائی [سروده] در آنجا خود را شیخ محمّد جعفر قمی می خواند. کتاب مشتمل بر ٢٢٠٠ بیت بوده و به شماره ٤٦٢٤ در کتابخانه مرکزی دانشگاه تهران موجود است.
این مثنوی با ین بیت آغاز می شود:
ساقی ای آرام جان ناتوان
مِی بِدِه وان می به رنگ ارغوان[٢]
میر جواد طیّب اصفهانی*
میر جواد بن سیّد علی خان اصفهانی، شاعر ادیب قرن دوازدهم هجری متخلّص به «طیّب». در سال ١١١٠ق در اصفهان به دنیا آمد و فنون ادب و شعر را از پدر دانشمند خود و همچنین مخلص کاشی آموخت. سپس به هندوستان رفته به خدمت حکام بنگاله درآمد. او سرانجام در سال ١١٨٠ق در سن ٧٠سالگی در مُرشدآباد وفات یافت.
از اوست:
تو را با خویش یک رو دیده ام من
تغافل پیشه بدخو دیده ام من
[١] تاریخ علمی و اجتماعی اصفهان، ج١، ص٣٢٢؛ بیان المفاخر، ج٢، صص ١٦٣ و ١٦٤.
[٢] الذریعه، ج١٧، ص٢٢٦؛ فهرست مرکزی دانشگاه ج١٤، ص٣٥٥٨.