اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٧٥٦ - حسین عمروی اصفهانی
که امام محمّد غزالی پیوسته به مطالعه آن کتاب می پرداخته است و آن را به واسطه عظمت و نفاستش می ستوده و آن کتابی است بزرگ دارای نوادر حکم و حکایات ظریفه که به فارسی ترجمه شده و نام ترجمه آن «روش بزرگواری در اسلام» است. مطبوع ٣. «غره التنزیل و درّه التّاویل» ٤. «محاضرات الادباء» مطبوع ٥. «مفردات الفاظ القرآن» مشهورترین تألیف او که بارها در ایران و مصر چاپ شده است. ٦. «جامع التّفاسیر» که قاضی بیضاوی در تفسیر خود از آن استفاده کرده است.
راغب اصفهانی در اصفهان متولّد شده و به سال ٥٠٢ق در بغداد وفات یافته است. در کتاب «الکنی و الالقاب» به اشتباه سال فوت او ٥٦٥ق نوشته شده است.[١]
حسین عمروی اصفهانی
قاضی ابوعبداللَّه حسین بن محمّد بن محمّد بن عمرویه عمروی اصفهانی، فقیه، محدّث، شاعر و ادیب قرن ششم هجری، از اکابر فقهای شافعی اصفهان در عصر خویش بوده و سمعانی از او به عنوان «کان اماماً فاضلاً مناظراً حَسَن السّیره سؤدداً» یاد کرده است.
از ابو عیسی عبدالرّحمان بن عیسی بن زیاد، ابوبکر محمّد بن احمد بن محمّد بن حسن بن ماجه ابهری و دیگران حدیث شنیده است. ابوسعد سمعانی در اصفهان خدمت او استماع حدیث کرده و نوشته است.
وی در حدود سال ٤٦٠ق متولّد و در دوشنبه ٢ذیقعده سال ٥٣٨ق در اصفهان
[١] کشف الظنون، ج٢، ص١٦٠٩؛ بغیه الوعاه، ص٣٩٦؛ الاعلام، ج٢، ص٢٧٩؛ ثقاه العیون، صص ٨١ و ٨٢؛ ریاض العلماء، ج٢، ص١٧٢؛ الکنی و الالقاب، ج٢، ص٢٤٠؛ نزهه القلوب، ص٦٩٣؛ طبقات المفسرین، ج٢، ص٣٢٩؛ الذریعه، ج٥، ص٤٥ و ج١٠، ص٢٨ و ج٢٠، ص١٢٨ و ج٢١، ص٣٦٤؛ روضات الجنات، ج٣، ص١٩٧؛ ریحانه الادب، ج٢، ص٢٩٢؛ معجم المؤلفین، ج٤، ص٥٩؛ درّه الاخبار، ص٦٧؛ تاریخ تشیع اصفهان، صص ٢٦٧ و ٢٦٨؛ دانشمندان و بزرگان اصفهان، ج١، ص٥٥٢ و ٥٥٣؛ اصفهان (کتاب جوانان)، صص ٢١١ و ٢١٢؛ رجال اصفهان (دکتر کتابی)، صص ٢٧٢ و ٢٧٣.