اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٧٢٢ - سیّد حسین بشارت
واقع در تخت فولاد مدفون شد.[١]
[مرحوم حاج شیخ عباسعلی ادیب جهت وفات او اشعاری سروده که به خط استاد حبیب اللَّه فضائلی بر سنگ مزار او نوشته شده و چنین است:
شاق الفقیه بلقاء الحسین
و قد أوی تحت لواء الحسین
عاش سعیداً فی الحیاه کما
فات سیعداً بولاء الحسین
فی التّاسع العشرین من محرّم
صاد بشوقٍ بفداء الحسین
اخرج الواحد من جمع و قُل
«ظل الفقیه بعزاء الحسین»]
سیّد حسین بشارت
سیّد حسین بشارت بن میرزا علیرضا حسینی قائنی، شاعر ادیب، [در اصفهان متولّد شد و پس از تحصیل علم و ادب، در جوانی به خدمت در تلگرافخانه اصفهان پرداخت و درجه سرهنگی را به دست آورد. او در سال ١٣٤١ق به موجب فرمانی از سوی احمد شاه قاجار به لقب «بشارت حضور» ملقّب گردید.[٢]] و شهرت و تخلّص خود را بشارت قرار داد. وی درسال ١٣٥٦ق وفات یافته و در تکیه بروجردی واقع در تخت فولاد مدفون گردید.[٣]
از اوست:
شبهای فراق چون سحرگاه شود
هنگام دعا و ناله و آه شود
با دل به شکایت تو می پردازم
امّا نه آن چنان که ناله آگاه شود
[١] جلوه افلاکیان: مخطوط.
[٢] دانشمندان و بزرگان اصفهان، ج١، ص١٥٣؛ سیری در تاریخ تخت فولاد، ص٨٦.
[٣] کارنامه خاندان قائنی (بشارت)، ص٢١٠.