اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٦٧٨ - حاج محمّد حسین حمصی
حجاری اصفهان قرار گرفت. او تا سال ١٢٩٠ق در قید حیات بود و در مدّت بیش از ٤٠سال حجاری آثار ارزنده فراوانی پدید آورد که از لحاظ برجسته کاری، ریزه کاری و ظرافت هریک از نمونه های ارزنده هنر حجاری به شمار می روند.
سنگاب های مدرسه میرزا حسین اصفهان به سال ١٢٧٥ق و مسجد محلّه نو در سال ١٢٧٦ق به دست این هنرمند توانا حجّاری شده است.[١]
همچنین در تخت فولاد چندین سنگ مرمر حجاری شده بسیار زیبا موجود است که این استاد زبردست آنها را پدید آورده است. از جمله سنگ مزار مریم معروف به «مادر شاهزاده» در سال ١٢٦٢ق[٢] و سنگ مزار خدیجه سلطان بیگم بنت جناب آقا میرزا عبداللَّه شیخ الاسلام، در سال ١٢٨٩ق.[٣]
سیّد حسین حسینی شیرازی
سیّد حسین بن سیّد رضا حسینی شیرازی، از فضلای اصفهان است. وی مترجم دستگاه ظل السّلطان حاکم اصفهان بوده و کتاب «جغرافیای هندوستان» را از زبان هندی به فارسی در ماه جمادی الثانی سال ١٣٠١ق برگردانده است. سجع مُهر او «عبده حسین الحسینی» بوده است. این کتاب به شماره ١١٣٦٤ در کتابخانه عمومی اصفهان موجود بوده است.[٤]
حاج محمّد حسین حمصی
حاج محمّد حسین حمصی بن محمّدرضا حمصی، عالم فاضل متوفی سلخ رمضان ١٢١٠ق مدفون جنب مزار اژه ای در تخت فولاد اصفهان.
مادّه تاریخ وفاتش این است:
[١] گنجینه آثار تاریخی اصفهان، صص ٦٥٠ و ٦٧٩.
[٢] تاریخ اصفهان (هنر و هنرمندان)، ص٣٥٩.
[٣] تخت فولاد یادگار تاریخ، نسخه خطی.
[٤] فهرست عمومی اصفهان، ج١، ص٨١.